پيش‌بيني سلامت اجتماعي بر اساس عدالت اجتماعي با ميانجي‌گري بي‌تفاوتي اجتماعي در بين شهروندان تهراني

زمينه و هدف: بر اساس اهميت سلامت اجتماعي و تأثيرات روزافزون آن بر زندگي و اجتماع، پژوهش حاضر به پيش‌بيني سلامت اجتماعي بر اساس عدالت اجتماعي با ميانجي‌گري بي‌تفاوتي اجتماعي در بين شهروندان تهراني در سال 1401 پرداخته است.روش: پژوهش حاضر به لحاظ هدف، كاربردي و از لحاظ روش گردآوري داده‌ها داراي ماهيت علي ـ مقايسه‌اي از نوع پيمايشي مي‌باشد. داده‌ها از طريق توزيع پرسشنامه‌هاي استاندارد در بين 384 نفر از شهروندان تهران ـ سعادت‌آباد (منطقه 2)، زنجان جنوبي (منطقه 10) و خيابان كارگر (منطقه 16) ـ با تلفيق روش نمونه‌گيري تصادفي ساده، خوشه‌اي، چندمرحله‌اي و طبقه‌اي متناسب با حجم نمونه گردآوري شدند. در مدل نظري تحقيق حاضر، متغير عدالت اجتماعي (فردگرايي، برابري، انصاف و نياز) به عنوان متغير مستقل و متغير بي‌تفاوتي اجتماعي (قدرت تصميم‌گيري، بي‌اعتمادي، بي‌هدفي و مسئوليت‌پذيري سياسي) به عنوان متغير وابسته دروني و متغير سلامت اجتماعي (انسجام اجتماعي، پذيرش اجتماعي، مشاركت اجتماعي، شكوفايي و انطباق اجتماعي) به عنوان متغير وابسته اصلي مد نظر قرار گرفته شده است. در نهايت براي بررسي رابطه بين متغيرهاي مذكور از روش مدل‌سازي معادلات ساختاري با استفاده از نرم‌افزار Lisrel 8.8 استفاده گرديد.ملاحظات اخلاقي: پاسخگوياني كه در اين تحقيق مشاركت داشتند، با آگاهي از انجام تحقيق و اهداف آن به پرسشنامه‌ها پاسخ دادند.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه عدالت اجتماعي بر سلامت اجتماعي با نقش واسطه‌اي بي‌تفاوتي اجتماعي مؤثر است. همچنين عدالت اجتماعي به ميزان 0.41- بر بي‌تفاوتي اجتماعي و به ميزان 0.78 بر سلامت اجتماعي تأثيرگذار مي‌باشد و بي‌تفاوتي اجتماعي نيز به ميزان 0.14- بر سلامت اجتماعي تأثيرگذار است.نتيجه‌گيري: به منظور بهبود سلامت اجتماعي لازم است كه عدالت اجتماعي در جامعه با كمك سازمان‌ها و مديران رده بالا، برقرار شود تا به دنبال آن بي‌تفاوتي اجتماعي كاهش يابد و شاهد جامعه‌اي باشيم كه در آن افراد از سلامت اجتماعي بالايي برخوردار باشند. بدون شك اين سلامت اجتماعي مي‌تواند تأثيرات مثبتي در سطوح مختلف و حل مسائل جامعه داشته باشد.