روابط ساختاري اخلاق اجتماعي با احساس امنيت با ميانجي‌گري گرايش به قانون‌گريزي والدين دانش‌آموزان

زمينه و هدف: احساس امنيت از نيازها و انگيزه‌هاي اساسي انسان به شمار مي‌رود، به طوري كه با زوال آن آرامش خاطر انسان از بين مي‌رود و تشويش، اضطراب و ناآرامي جاي آن را مي‌گيرد. مطالعه عوامل مؤثر بر احساس امنيت از جمله اخلاق اجتماعي و گرايش به قانون‌گريزي از اهميت خاصي برخوردار است. هدف پژوهش حاضر، بررسي روابط ساختاري اخلاق اجتماعي با احساس امنيت با ميانجي‌گري گرايش به قانون‌گريزي والدين دانش‌آموزان بود.روش: اين پژوهش با روش توصيفي ـ همبستگي و با آزمون مدل‌يابي معادلات ساختاري انجام شد. جامعه آماري پژوهش را كليه والدين دانش‌آموزان شهر اهواز در سال تحصيلي 1400-1399 تشكيل دادند كه از بين آن‌ها 235 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. ابزار‌هاي پژوهش شامل پرسشنامه محقق‌ساخته اخلاق اجتماعي سواعد و همكاران (2021 م.)، پرسشنامه احساس امنيت هزار جريبي و همكاران (2014 م.) و پرسشنامه قانون‌گريزي ميرفردي و همكاران (2015 م.) بود. داده‌هاي حاصل با استفاده از روش معادلات ساختاري و با بهره‌گيري از نرم‌افزار SPSS 24 و Amos 24 تحليل شدند.ملاحظات اخلاقي: در تدوين اين پژوهش حفظ اصالت متون، صداقت و امانتداري رعايت شده است و مشاركت‌كنندگان با آگاهي از اهداف پژوهش به پرسشنامه پاسخ دادند.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين اخلاق اجتماعي و احساس امنيت (0.01≥‌p و0.30=β) همبستگي مثبت و معناداري وجود دارد و رابطه گرايش به قانون‌گريزي با احساس امنيت (0.01≥‌p و40/-0=β) داراي همبستگي منفي و معنادار بود. همچنين يافته‌هاي پژوهش نقش واسطه‌اي گرايش به قانون‌گريزي (0.01≥‌p و0.40-=β) در رابطه اخلاق اجتماعي و احساس امنيت را مورد تأييد قرار داد.نتيجه‌گيري: با توجه به نقش گرايش به قانون‌گريزي و اخلاق اجتماعي بر احساس امنيت لازم است به رشد و تقويت آن‌ها در راستاي پييشگيري از مشكلات رواني و همچنين آسيب‌هاي اجتماعي والدين دانش‌آموزان، توجه نمود.