بررسي تأثير بي‌نزاكتي همكاران بر خلاقيت كاركنان با نقش ميانجي فرسودگي عاطفي و انگيزه دروني

زمينه و هدف: خلاقيت كاركنان يكي از مهم‌ترين عوامل موفقيت سازمان‌ها و حفظ مزيت رقابتي آن‌هاست. بي‌نزاكتي همكاران يكي از عوامل تهديدكننده خلاقيت كاركنان است كه از طريق كاهش انگيزه دروني و افزايش فرسودگي شغلي خلاقيت كاركنان را متأثر مي‌سازد. اين پژوهش درصدد بررسي تأثير بي‌نزاكتي همكاران بر خلاقيت كاركنان با نقش ميانجي فرسودگي عاطفي و انگيزه دروني بود.روش: جامعه آماري اين پژوهش، كاركنان نمايندگي‌هاي شركت ايران‌خودرو در شهر اهواز با تعداد 1300 نفر در زمان مطالعه بود. شيوه نمونه‌گيري تصادفي و حجم نمونه بر اساس فرمول كوكران، 279 نفر بود. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه هاي بي نزاكتي Cortina Williams Langhout، Magley (2001م.)، فرسودگي عاطفي Maslach Jackson (1981 م.)، خلاقيت Randsip (1979 م.) و انگيزش دروني McAuley, Duncan Tammen (1989 م.) استفاده شد. تحليل داده ها با استفاده از آمار توصيفي (ميانگين و انحراف معيار) و آمار استنباطي (تحليل مسير) و با به كارگيري نرم افزار هاي 23 SPSS و 8.8 Lisrel انجام شد.ملاحظات اخلاقي: مشاركت‌كنندگان در پژوهش با رضايت و آگاهانه پرسشنامه‌ها را تكميل نمودند.يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد بي نزاكتي همكاران به ترتيب با ضرايب مسير 0/41- و 0/6- و آمار t، بالاتر از 1/96 بر خلاقيت كاركنان، فرسودگي عاطفي و انگيزه دروني تاثير معناداري دارد. نقش ميانجي متغيرهاي فرسودگي عاطفي و انگيزه دروني نيز تاييد شد.نتيجه‌گيري: بي‌نزاكتي كاركنان باعث افزايش فرسودگي شغلي و كاهش انگيزه دروني و در نتيجه كاهش خلاقيت كاركنان خواهد شد. بنابراين پيشنهاد مي‌گردد مديران توجه ويژه‌اي به زدودن رفتارهاي توأم با بي‌نزاكتي در سازمان نمايند.