توسعه يك سيستم ارزيابي فازي جهت تعيين اثربخشي سياست‌گذاري‌هاي تشويقي موثر بر ارتقاء ساختمان‌هاي سبز

اگرچه مفهوم ساختمان سبز به تنهايي مي‌تواند راهگشاي دستيابي به اهداف توسعه پايدار باشد، اما بايد سازوكار پياده‌سازي آن نيز فراهم گردد. از همين رو شناسايي و ارزيابي مشوق‌هاي لازم براي توسعه ساختمان‌هاي سبز، از نقشي كليدي برخوردار است. هدف اصلي مقاله حاضر ارزيابي اثربخشي اقدامات (سياست‌هاي) تشويقي موثر بر ارتقاء ساختمان‌هاي سبز است. با مرور و جمع‌بندي نتايج حاصل از ادبيات تحقيق براي شناسايي سياست‌هاي مربوطه در زمينه ساخت و ساز سبز براساس فازهاي مختلف چرخه عمر پروژه، پايگاه داده‌اي متشكل از 6 هدف عمده و 42 اقدام (سياست) تشويقي موثر بر ارتقاء ساختمان سبز شناسايي شد. با توسعه روش ارزيابي فازي جامع و تشكيل ماتريس سياست-اقدامات به ارزيابي سياست‌گذاري‌ها و خط مشي‌هاي توسعه ساختمان‌هاي سبز پرداخته شد. براساس نتايج، اتخاذ و پياده‌سازي مشوق‌هاي اقتصادي در فاز تصميم‌گيري، تقويت نظارت و مديريت براي عرضه فناوري‌ها و محصولات جديد و از رده خارج كردن محصولات قديمي و منسوخ در فاز توليد/ تامين مصالح، بهبود سيستم استاندارد و ارزيابي براي طراحي و ساخت و ساز پايدار جهت ايجاد تدريج قوانين و مقررات ورود به بازار صنعت ساخت در فاز طراحي و ساخت، بازسازي تدريجي ساختمان‌هاي موجود و ارائه سياست‌هاي تشويقي براي كاربران در فاز بهره‌برداري و نگهداري و تقويت نظارت بر تخريب براي كاهش آلودگي‌هاي زيست محيطي و زباله‌هاي ساختماني در فاز تخريب و بازيافت به‌عنوان كليدي‌ترين سياست‌گذاري‌ها براي توسعه ساختمان‌هاي سبز شناسايي شدند. اقدامات نظارتي نقش مهمي را در هر پنج فاز چرخه عمر ساختمان‌هاي سبز ايفا مي‌كنند. سياست‌هاي تشويقي در فاز تصميم‌گيري توسعه، بهبود استانداردهاي فني و سيستم ارزيابي و تبديل به مدل طراحي يكپارچه در بازار و فناوري بالاتر از سياست‌هاي نظارتي رتبه‌بندي شده‌اند. نتايج تحقيق حاضر درك واضحي را از اتخاذ سياست‌گذاري‌هاي تشويقي موثر بر ارتقاء ساختمان‌هاي سبز ارائه مي‌نمايد.