اثرات نااطميناني سياست اقتصادي، كيفيت نهادي و انرژي‌هاي تجديدپذير بر رشد سبز :مطالعه موردي ايران

تغييرات آب و هوايي جهاني كه با  انتشار گازهاي گلخانه اي به ويژه دي اكسيد كربن تشديد مي شود، خطر بزرگي براي زندگي، محيط زيست جهاني و توسعه ايجاد مي كند. تخريب محيط زيست يكي از بحث ‌انگيزترين موضوعات در مجامع بين‌المللي است و نگراني اصلي براي كل جهان محسوب مي شود. بنابراين، محققان و سياست گذاران توجه خود را از رشد اقتصادي متعارف به رشد سبز معطوف كرده اند. مطالعه حاضر در تلاش براي بررسي تأثير نااطميناني سياست اقتصادي، مصرف انرژي هاي تجديدپذير و كيفيت نهادي بر رشد سبز طي دوره زماني 1381-1399 در كشور ايران است. متغير مورد استفاده در نااطميناني سياست اقتصادي با يك شاخص تركيبي بدست آمده است كه نااطميناني در سياست هاي ارزي، پولي و مالي با استفاده از الگوهاي اقتصادسنجي  و محاسبه شده است. همچنين متغير رشد سبز، رشد اقتصادي تعديل شده با محيط زيست است و به تبعيت از تحقيقات احمد و همكاران (2022) و  سوهاگ و همكاران (2022) مورد سنجش قرار گرفته شده است. براي تجزيه و تحليل موضوع پژوهش از روش خود رگرسيوني با وقفه توزيعي چندكي (QARDL) استفاده شده است. يافته هاي تجربي نشان مي دهد كه نااطميناني سياست اقتصادي در تمامي چندك هاي 25/0، 50/0، 75/0 و 95/0 تأثير منفي بر رشد سبز دارد، در حالي كه مصرف انرژي هاي تجديدپذير و كيفيت نهادي، رشد سبز را افزايش مي دهند. از متغيرهاي كنترلي سرمايه، اشتغال و باز بودن تجارت و تأثير گذاري آن بر رشد سبز نيز استفاده شده است. در كل چندك ها متغيرهاي كنترلي باز بودن تجارت و سرمايه تأثير مثبت بر رشد سبز داشته است، در حالي كه اشتغال تأثير منفي بر آن داشته است.