مشروعيت به ‏كارگيري سامانه‏هاي نظامي هوشمند در مخاصمات مسلحانه

با ورود فناوري‏ هاي جديد مرتبط با سامانه ‏هاي هوشمند به عرصۀ تسليحات نظامي موجي از نظريات متناقض در ميان حقوقدانان در مورد به‏كارگيري آنها در عرصه ‏هاي گوناگون نبرد ايجاد شد. با توجه به مزاياي به ‏كارگيري اين تسليحات برخي حقوقدانان معتقد به مشروعيت كاربرد اين تسليحات هستند و برخي نيز به‏دليل ناتواني درك محيط عملياتي و انجام اقداماتي مغاير با قواعد حقوق بين‏ الملل بشردوستانه بر ممنوعيت به‏ كارگيري اين تسليحات اذعان دارند. بنابراين پرسش اصلي اين پژوهش، تعيين چالش ‏هاي حاكم بر مشروعيت يا ممنوعيت كاربرد سامانه ‏هاي تسليحاتي هوشمند در ميدان نبرد از منظر ملاحظات حقوقي است. روش پژوهش توصيفي تحليلي، روش جمع ‏آوري داده ‏ها كتابخانه ‏اي و جامعۀ مورد بررسي نيز كتاب‏ها، اسناد و كنوانسيون‏ هاي بين ‏المللي مرتبط با اين موضوع است. نتيجۀ پژوهش صحت اين فرضيه را تأييد مي‏نمايد كه با وجود فقدان قواعد مصرح در حقوق بين‏الملل در خصوص ممنوعيت به ‏كارگيري سامانه ‏هاي تسليحاتي هوشمند، مشروعيت كاربرد اين سامانه ‏ها بر اساس رعايت قواعد حقوق بين ‏الملل بشردوستانه، به نوع مأموريت، كاركرد عملياتي و ميزان هوشمندي سامانه و محيط عملياتي به ‏كارگيري سامانه بستگي دارد و كاربرد آن در طيفي از مشروعيت مطلق تا ممنوعيت مطلق متغير است.