ارزيابي عملكرد و برخي ويژگي‌هاي مورفوفيزيولوژيكي ژنوتيپ‌هاي لوبياي چيتي (Phaseolus vulgaris L.) تحت رژيم‌هاي مختلف آبياري

اين آزمايش در مزرعه پرديس تحقيقات و آموزش لوبياي خمين به صورت كرت هاي خردشده در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار در سال زراعي 1398 انجام شد. رژيم آبياري به عنوان كرت اصلي شامل 50 (I1)، 70 (I2) و 110 (I3) ميلي متر تبخير تجمعي از تشت تبخير كلاس A بود. هجده ژنوتيپ لوبياچيتي به عنوان كرت فرعي در نظر گرفته شد. تنش خشكي باعث كاهش محتواي نسبي آب برگ، شاخص سطح برگ، ارتفاع بوته، تعداد دانه در غلاف، تعداد غلاف در بوته، تعداد دانه در بوته، شاخص برداشت و عملكرد بيولوژيك و دانه شد. به علاوه، ميزان اين كاهش با افزايش شدت تنش خشكي بيشتر بود. با توجه به ضرايب همبستگي بين صفات در رژيم آبياري I3 يا تنش شديد، همبستگي بين عملكرد دانه با تعداد غلاف در بوته، تعداد دانه در غلاف و تعداد دانه در بوته مثبت و معني دار بود. ژنوتيپ‌هاي لوبياچيتي از نظر شاخص سطح برگ، ارتفاع بوته، تعداد دانه در غلاف، تعداد غلاف در بوته، عملكرد دانه، شاخص برداشت و شاخص تحمل به خشكي (STI) در شرايط تنش ملايم و شديد تفاوت معني‌داري داشتند. در بين ژنوتيپ هاي مورد مطالعه، با توجه به شاخص تحمل به خشكي از نظر عملكرد دانه، ژنوتيپ غفار به عنوان ژنوتيپ متحمل به خشكي شناسايي شد. به طور كلي، تنوع قابل‌توجهي در بين ژنوتيپ‌هاي مورد مطالعه در پاسخ به سطوح مختلف آبياري وجود داشت كه مي‌توان از آن براي اصلاح نژاد و انتخاب لوبياچيتي براي تحمل به خشكي استفاده كرد.