ارزيابي كارآيي زمان كاربرد برخي علف‌كش‌ها در كنترل علف‌هاي‌هرز مزارع عدس ديم (Lens culinaris Medik.)

گياه عدس به دليل ارتفاع نسبتاً كم و رشد اوليه كُند، در رقابت با علف‌هاي‌هرز آسيب‌پذير است. اگرچه بيشترين توليد عدس در شرايط ديم است، اطلاعات كمي در مورد كنترل شيميايي آنها منتشر شده است. آزمايش‌ مزرعه‌اي براي تعيين اثربخشي هشت تيمار علف‌كش شامل اُكسي‌فلورفن، ايزوكسافلوتل، فلومتسولام، متري‌بيوزين، پنديمتالين‌‌آريا، پنديمتالين‌ پرول، ايمازتاپير و مخلوط پنديمتالين+ايمازتاپير در سه زمان (كاربرد بلافاصله پس از كاشت، كاربرد پيش‌رويشي و كاربرد پس‌رويشي زودهنگام) به منظور كنترل علف‌هاي هرز و رشد و عملكرد در عدس ديم به صورت اسپليت‌پلات در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با 3 تكرار طي سال زراعي 97-1396 اجرا شد. گونه‌هاي علف‌هرز شايع و غالب مزرعه شامل گلرنگ‌وحشي (Carthamus oxyacantha M.Bieb)، شيرپنير (Galium aparine L.)، جغجغك (Vaccaria grandiflora Jaub. Spach.)، خلر (Lathyrus sativa L.) ، گوش‌فيلي (Conringia orientalis L.) ، ماشك (Vicia villosa Roth)، كنف وحشي (Hibiscus trionum L.)، پيچك‌صحرايي (Convolvulus arvensis L.) و گوش‌بره (Chrozophora tinctoria (L.) A.Juss) بود. بر اساس نتايج آزمايش، ميانگين تراكم علف‌هاي‌هرز براي تيمارهاي پس‌رويشي و پيش‌رويشي علفكش‌ها به‌ترتيب 14.9 و 31.0 درصد كمتر از كاربرد بلافاصله پس از كاشت بود. ميانگين تراكم علف‌هاي‌هرز براي كاربرد پس‌رويشي ايزوكسافلوتل و متري‌بيوزين در مقايسه با كاربرد بلافاصله پس از كاشت آنها به ترتيب 52.1 و 50.3 درصد كمتر بود. علف‌كش‌هاي متري‌بيوزين، ايزوكسافلوتل و اكسي‌فلورفن به ترتيب با 28.9، 27.2 و 14.4درصد گياه‌سوزي، بيشترين آسيب را ايجاد كردند. نتايج نشان داد فلومتسولام به ميزان 20 گرم در هكتار به عنوان علف‌كش اوليه پس از سبز شدن و كاربرد پس‌رويشي زودهنگام ايمازتاپير با 350 ميلي‌‌ليتر در هكتار نيز مي‌توانند بدون هيچ‌گونه اثر مضر قابل توجهي استفاده شوند.