تاثير شوري بر جوانه زني بذر وخصوصيات بيوشيميائي گياهچه هاي علف شور

Salsola crassa M.B. گياهي بوته‌اي و چند ساله است كه عموما در مناطق شور و ماسه‌اي اطراف درياچه‌ي اروميه مي‌رويد. اين گياه داراي كاربردهايي همچون: ماده‌ي سوختي، خواص دارويي و علوفه است. شوري بسيار بالاي خاك، يكي از عوامل بازدارنده براي توليد علوفه در مراتع به شمار مي‌رود. از سويي، شوري مانع اصلي براي توليد مثل گياهان در مرحله‌ي جوانه‌زني محسوب مي‌شود. بنابراين، در اين مطالعه اثر سطوح مختلف شوري (0، 200، 400 و 600 ميلي مولار) روي شاخص‌هاي جوانه‌زني و محتواي فنل، فلاونوئيد، آنتوسيانين، مالون دي آلدهيد و پراكسيدهيدروژن گياه Salsola crassa مورد بررسي قرار گرفت. آزمايش بصورت فاكتوريل در قالب طرح بلوك‌هاي كاملا تصادفي با سه تكرار انجام شد. نتايج نشان داد كه محتواي فنل، فلاونوئيد و آنتوسيانين در اثر شوري افزايش پيدا كرد (P˂0.05). شوري، اثرات متفاوتي بر محتواي پراكسيد هيدروژن داشت، به طوري كه كمترين ميزان پراكسيد هيدروژن در شاهد و بيشترين آن در تيمار 400 ميلي مولار مشاهده شد. تفاوت معني داري در محتواي مالون دي آلدهيد تيمار 600 ميلي مولار در مقايسه با نمونه‌هاي كنترل ديده نشد. اما تيمارهاي 200 و 400 ميلي مولار نسبت به گياهان شاهد از محتواي مالون دي آلدهيد بالايي برخوردار بودند. با توجه به داده‌ها مي‌توان نتيجه گرفت كه دانه رست‌ Salsola crassa ، داراي سيستم آنتي اكسيداني قوي است كه در شرايط شور، توانايي حذف گونه‌هاي فعال اكسيژن را دارد. همبستگي مثبت معني‌داري (P 0/01 ,r 0/84) بين محتواي پراكسيدهيدروژن و محتواي آنتوسيانين، فنول و فلاونوئيد در دانه رست‌هاي سالسولا وجود داشت. همينطور بين فنول با فلاونوئيد و آنتوسيانين همبستگي مثبت معنيداري مشاهده شد.