اثر تنظيم كننده‌هاي رشد گياهي بر القا و رشد كالوس در چهار رقم انگور با هدف استحصال رسوراترول

بافت كالوس گياهي قابليت‌هاي متنوعي دارد از آن جمله مي‌توان به كاربرد آن در تهيه كشت‌هاي تعليق سلولي به منظور توليد متابوليت‌هاي ثانويه و تركيبات مفيد طبيعي اشاره نمود. به منظور القاي كالوس در ريزنمونه هاي چهار رقم انگور رجبي سفيد شيراز، بي‌دانه قرمز، شاهاني و مكر قوچان از دو گروه تركيب هورموني 2،4- دي كلروفنوكسي استيك اسيد (در سه سطح) به همراه بنزيل آدنين و نفتالين استيك اسيد (در سه سطح) و به همراه كينتين استفاده شد. در اغلب ريزنمونه ها بيشترين درصد القا در سطح سه نفتالين استيك اسيد مشاهده شد كه تفاوت معني داري با سطح دو نشان نداد. در بخش القا و پرآوري پاسخ ريزنمونه ها به سطوح مختلف تنظيم كننده هاي رشد گياهي متفاوت و وابسته به رقم بود. غلظت 0.7 ميلي گرم در ليتر نفتالين استيك اسيد و 0.2 ميلي گرم در ليتر كينتين به منظور استحصال كشت تعليق سلولي انتخاب شد كه با چندين واكشت با كيفيت مطلوب حاصل گرديد. پس از يافتن غلظت و تركيب مناسب هورمون در محيط كشت، هدف از اين مطالعه بررسي تفاوت در توانايي توليد رسوراترول سلول هاي ارقام مختلف انگور در شرايط كشت تعليق سلولي مي‌باشد. بررسي محتواي رسوراترول سلول كشت هاي تعليق سلولي نشان داد بيشترين محتواي ترنس رسوراترول مربوط به كشت تعليق سلولي رقم رجبي سفيد شيراز بود. از مهمترين دلايل تفاوت در محتواي رسوراترول در كشت سلولي انگور، تفاوت در ذخيره ژنتيكي ارقام معرفي شده است.