تحليل راهبردي تاب‌آوري پيراشهري در برابر مخاطرات محيطي(مورد مطالعه: نواحي پيراشهري سنندج)

شهر سنندج در فرآيند رشد و توسعه كالبدي از دهه 1340 تاكنون 16 روستا را در خود ادغام نموده است، تعداد زيادي از اين روستاها بر روي مناطق سيل‌خيز، بعضاً گسل ها يا در مناطق مستعد زمين لغزش واقع‌شده‌اند. هدف پژوهش حاضر تحليل تاب آوري نواحي پيراشهري سنندج در برابر مخاطرات محيطي است. روش پژوهش كمي–تحليلي است. جامعه آماري اين پژوهش، شامل 400 نفر از ساكنين روستاهاي پيراشهري سنندج است. براي وزن دهي به شاخص هاي پژوهش از نظرات 30 نفر از كارشناسان بهره گرفته شد، جهت رتبه بندي سكونتگاه هاي ناحيه پيراشهري سنندج به لحاظ تاب آوري از مدل Fuzzy Topsis و براي شناسايي و ارزيابي نقاط قوت، ضعف، فرصت ها و تهديدها از روش تحليل SWOT، استفاده گرديد. نتايج پژوهش نشان مي دهد براساس جواب ايده آل تاپسيس فازي به ترتيب روستا ي سرنجيانه عليا با (10/0)، روستاي آرندان با (13/0)، روستاي گريزه با (14/0)، روستاي خشكه دول با (16/0) و روستاي سراب قاميش با (17/0) داراي نزديك ترين فاصله با جواب ايده آل مثبت و دورترين فاصله با جواب ايده آل منفي مي باشند. همچنين حوزه منفصل شهري نايسر با (31/0)، روستاي قليان با (31/0)، روستاي آساوله با (30/0)، باباريز با (30/0) و حوزه منفصل شهري ننله با (29/0) داراي دورترين فاصله با جواب ايده آل مثبت و نزديك ترين جواب با گزينه ايده آل منفي هستند. به عبارتي روستاهاي سرنجيانه عليا، آرندان، گريزه، خشكه دول و سراب قاميش داراي بيشترين ميزان تاب آوري در ناحيه پيراشهري سنندج هستند ناحيه منفصل شهري نايسر، روستاهاي قليان، آساوله و باباريز و حوزه منفصل شهري ننله داراي كم ترين ميزان تاب آوري در ناحيه پيراشهري سنندج هستند.