ارزيابي توسعه ميان افزا در اراضي شهري و پيراشهري (مطالعه موردي: شهر رشت)

به دنبال گسترش افقي شهر به سمت پيرامون شهر برخي فضاها در درون شهر رهاشده و از روند توسعه بازمانده‌اند. اين فضاها كه عنوان سطوح ميان افزا خوانده مي‌شوند به دليل استقرارشان در درون شهرها، داراي پتانسيل لازم براي توسعه شهر مي‌باشند. ازاين‌رو هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي و ارزيابي توسعه ميان افزا در اراضي شهري و پيراشهري رشت مي‌باشد. پژوهش حاضر ازنظر هدف كاربردي و ازنظر ماهيت توصيفي-تحليلي مي‌باشد. بنابراين از بين مجموع شاخص‌هاي مؤثر در توسعه ميان افزا  3 شاخص (مصالح بكار رفته، كيفيت ابنيه و پراكنش جمعيتي) كه بيشترين تأثير را در توسعه ميان افزا دارند انتخاب گرديد. در ادامه فرآيند تجزيه‌وتحليل به‌منظور اولويت‌بندي مناطق پنج گانه شهري و پيراشهري رشت بر مبناي مدل كوپراس به لحاظ توسعه ميان افزا جهت امتيازدهي اوليه به شاخص‌هاي موردمطالعه بهره برده شد.  نتايج حاصل از به‌كارگيري مدل كوپراس نشان مي‌دهد كه منطقه سه با  كسب Nj برابر با 100 درصد به لحاظ شاخص‌هاي توسعه ميان افزا بيشترين پتانسيل و جايگاه نخست را  در بين مناطق پنج گانه شهر رشت داراست و مناطق 4، 2، 5 و 1 با كسب امتيازات  65/97، 53/91، 99/82 و 53/75 به ترتيب در رتبه‌هاي دوم تا پنجم قرار گرفتند. با توجه به اينكه منطقه سه شهر رشت جزء مناطق پيراشهري مي‌باشد  لذا براساس شاخص‌هاي موردمطالعه مستعد توسعه ميان افزا مي‌باشد. اما منطقه يك و پنج شهر رشت به دليل نوساز و تازه‌ساخت بودن بناها داراي پتانسيل كمتري براي توسعه ميان افزا مي‌باشند. يافته هاي تحقيق نشان مي دهد كه با اعمال سياست توسعه ميان افزاي شهري در توسعه آتي شهر رشت، از تخريب اراضي زراعي و باغات پيرامون شهر كاسته خواهد شد.