گردشگري و پايداري اقتصادي فضا؛ ارائه تحليلي از مقاصد گردشگري پيراشهر بيرجند

گردشگري در سكونتگاه هاي مقصد، به‌ويژه در روستاها و فضاهاي غيرشهري داراي اثرات متعددي است. تأثير در بعد اقتصادي فضا، از زمينه هاي اثرگذاري و اثرپذيري گردشگري است. باتوجه به نقش كليدي بعد اقتصادي در برنامه ريزي توسعه فضايي از يك‌سو و تشديد چالش ها و مسائل سكونتگاه هاي انساني پيراشهر در ايران طي دهه 1390 از ديگر سو، بررسي و تحليل تأثير گردشگري بر مقوله پايداري اقتصادي فضا داراي اهميت راهبردي است. بدين سان تلاش شده است تا در پيراشهر بيرجند بامطالعه روستاهاي مقصد گردشگران، به ارائه تحليلي از اثرات گردشگري در بعد اقتصادي پرداخته شود. اين پژوهش ازنظر هدف كاربردي و ازنظر ماهيت توصيفي-تحليلي است. داده‌هاي پژوهش با روش كتابخانه‌اي و پيمايشي گردآوري و  با نرم‌افزار SPSS  و مدل آنتروپي شانون تجزيه‌وتحليل شده است. جامعه آماري 589 خانوار بوده كه حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران تعداد 232 تعيين شد و با روش نمونه‌گيري تصادفي ساده  انتخاب‌شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان داد گردشگرپذير بودن سكونتگاه‌ها تأثير مستقيمي بر پايداري اقتصادي آن داشته است؛ به‌گونه‌اي كه هر چه تركيب فعاليت هاي گردشگري اعم از جذب به‌وسيله خانه هاي دوم، بوم گردي ها  و يا گردشگران روزانه پيچيده و داراي گوناگوني بوده، نسبت به سكونتگاه هايي كه تنها در يك زمينه جاذب گردشگر بوده است، گردشگري تأثير قابل‌توجه‌تري بر پايداري اقتصادي فضا داشته است. ازاين‌رو در بين روستاهاي موردمطالعه، روستاي شوكت‌آباد با ضريب 0.23در بالاترين سطح پايداري اقتصادي و روستاي خراشاد با ضريب  0.15 در پايين ترين سطح از پايداري اقتصادي قرار دارد.