ساختار عملكردي-فضايي در ارتباط با كيفيت دسترسي‌پذيري پايدار محدوده ميدان انقلاب تهران

اهداف: چيدمان فضايي فعاليت هاي شهري، ساختار فضايي ارتباطات و دسترسي فضايي بر ميزان و چگونگي جابه‌جايي هاي شهري و قابليت دسترسي پذيري آن تأثيرگذار هستند. با تأثير پارادايم پايداري بر مفاهيم جابه‌جايي شهري و دسترسي پذيري، بهره‌گيري از شيوه هاي سفر به ‌وسيله حمل ونقل عمومي و مفهوم دسترسي پذيري پايدار شهري بيش‌ از پيش مورد توجه قرار گرفته است. بر اين‌ اساس، هدف پژوهش حاضر بررسي ساختار فضايي نقاط مهم فعاليتي، ايستگاه ها و محورهاي شهري در قالب ساختار عملكردي-فضايي و بررسي هماهنگي آنها با يكديگر بود. روش شناسي: اين مطالعه كاربردي به روش كمّي و در محدوده پيرامون ميدان انقلاب اسلامي در تهران در سال ۱۴۰۱، انجام شد. تحليل ساختار عملكردي-فضايي و دسترسي پذيري پايدار شهري در محدوده مورد مطالعه با استفاده از پايگاه‌ داده‌هاي جغرافيايي و روش هاي تحليل فضايي شامل تحليل چيدمان فضا و تحليل شبكه شهري انجام گرفت. يافته ها: ساختار فضايي و عملكردي در محدوده ميدان انقلاب اسلامي در كلان‌شهر تهران داراي هماهنگي نسبي بود. ۷۵% نقاط مهم فعاليتي پيرامون محورهاي ساختاري (با هم پيوندي بالا) و ۷۰% اين نقاط در بلوك هاي شهري با دسترسي‌پذيري فضايي مناسب واقع شده اند. همچنين در رابطه ‌با كيفيت دسترسي‌پذيري پايدار شهري، ۸۵% نقاط مهم شهري در شعاع عملكردي ايستگاه‌هاي حمل ونقل سطح اول و به‌ترتيب ۷۵% و ۸۵% از كل قطعات ساختماني در شعاع عملكردي ايستگاه هاي حمل ونقل پايدار سطح اول و دوم قرار داشتند. نتيجه گيري: محدوده انقلاب اسلامي از نقطه ‌نظر هماهنگي ساختارهاي بيان‌شده و كيفيت دسترسي‌پذيري پايدار شهري از وضعيت نسبتاً مناسبي برخوردار است.