الگوي گسترش كالبدي شهر بوشهر

اهداف: ارزيابي و پايش ساختار گسترش كالبدي شهري براي شناخت روند توسعه و مسايل موجود گام مهمي در راستاي مديريت بهينه شهر است. هدف اين تحقيق، بررسي الگوي گسترش كالبدي شهر بوشهر در دوره ۱۴۰۱-۱۳۶۳ بود. روش‌شناسي: اين مطالعه كمّي-كيفي در دو بخش در سال ۱۴۰۱ در شهر بوشهر اجرا شد. ابتدا ساختار گسترش كالبدي شهر بوشهر در دوره ۱۴۰۱-۱۳۶۳ با استفاده از تصاوير ماهواره اي مطالعه شد. تاثيرات ناشي از رشد شهري با بررسي وضعيت منطقه و مطالعه ساير تحقيقات برآورد و در قالب پرسش‌نامه بررسي شد. پرسش نامه اوليه با استفاده از دو دوره نظر ۳۰ خبره بازبيني شد. در بخش كمّي، پس از طراحي نسخه دوم پرسش نامه، روايي محتوا با استفاده از نظريات ۳۰ متخصص محاسبه شد. معيارهاي شاخص و نسبت روايي پرسش‌نامه با مقادير بالاي ۶۰% تاييد شدند. سپس، پرسش‌نامه ميان ۲۵۰ نفر از كارشناسان مديريت و برنامه ريزي شهري در شهر بوشهر توزيع شد. داده ها با استفاده از آزمون تي تك نمونه و روش وزن دهي ويكور تحليل شدند. يافته ها: ساختار شهر بوشهر داراي ۴ هسته اصلي بود. مهم ترين تاثيرات اين توسعه چند هسته اي را مي‌توان در شاخص‌هاي اقتصادي، اجتماعي و زيست محيطي و ۱۶ بُعد موثر خلاصه كرد. بر اساس نتايج به‌دست‌آمده، بُعدهاي آسيب فضاي سبز و افزايش بازده انرژي در بُعد زيست محيطي، حفظ صنايع فرهنگي منحصر به فرد و همبستگي اجتماعي و افزايش مشاركت محلي در بُعد اجتماعي و توسعه صنعت گردشگري با تفاوت هاي محيطي مراكز و تنوع عملكردها و تعدد مراكز شهري در بُعد اقتصادي بايد براي حل مشكلات رشد چندهسته اي شهر و مديريت بهينه شهري مورد توجه قرار گيرند. نتيجه گيري: الگوي گسترش افقي شهر بوشهر بر اساس ساختار چندهسته اي شكل گرفته است كه بيشترين تاثير را بر شاخص‌هاي اقتصادي، اجتماعي و زيست‌محيطي دارد.