شاخص‌هاي كيفيت زندگي شهري در مناطق پنج گانه شهر اردبيل

اهداف: رشد سريع شهرنشيني در دهه هاي اخير منجر به شكل‌گيري چرخه نامطلوبي از عدم تعادل‌هاي اجتماعي-اقتصادي و زيست‌محيطي شده و در نهايت كيفيت زندگي شهري را تنزل داده است. يكي از رويكردهاي نوين، مطرح‌شدن مفهوم كيفيت زندگي و دخالت‌دادن شاخص‌هاي اجتماعي و كيفي در اهداف توسعه و عمران شهري است. هدف اين پژوهش بررسي و ارزيابي كيفيت زندگي شهري در شهر اردبيل بود. روش شناسي: اين تحقيق از نوع توصيفي-تحليلي بوده و در سال ۱۴۰۱ در شهر اردبيل انجام شد. داده ‏ها و اطلاعات به ‏صورت پيمايشي از طريق پرسش‏نامه با ۳۸۴ نفر نمونه از مناطق پنج گانه با سطح اطمينان ۹۳% جمع‏آوري ‏شدند. براي تجزيه‏ و تحليل داده‏‏ها و اطلاعات از آزمون كروسكال-واليس، آزمون T و تحليل عاملي اكتشافي استفاده شد. يافته ها: بر اساس يافته هاي حاصل از آزمون كروسكال-واليس، تفاوت ميان مناطق پنج‌گانه شهر اردبيل تنها از نظر شاخص كالبدي معني‌دار نبود. نتايج حاصل از آزمون T در شهر اردبيل نشان داد كه از ميان شاخص هاي نه گانه، ۴ شاخص امنيت و ايمني، اقتصاد، كيفيت محيط زيست و سلامت و بهداشت با ميانگين بالاي ۱۰ از نظر شهروندان در وضعيت مطلوب و ۵ شاخص اجتماعي، آموزشي، كالبدي، حمل و نقل و فرهنگي با ميانگين پايين تر از ۱۰ غيرمطلوب ارزيابي شدند يعني پاسخ‌دهندگان از وضع موجود ناراضي بودند. همچنين نتايج ارزيابي رضايت از شاخص هاي كيفيت زندگي در مناطق پنج گانه نشان داد كه كه شهروندان منطقه ۵ بيشترين رضايت را از شاخص هاي امنيت و ايمني، اقتصاد، اجتماعي، سلامت و بهداشت، كالبدي و شاخص كيفيت محيط زيست داشتند درحالي كه شهروندان منطقه يك از شاخص هاي فرهنگي، حمل‌ونقل و آموزش بيشترين رضايت را داشتند. نتيجه گيري: شاخص‌هاي كيفيت زندگي در مناطق پنج‌گانه شهر اردبيل در وضعيت مطلوبي قرار ندارند و اين امر سبب كاهش كيفيت زندگي شده و مقدمات نارضايتي شهروندان را فراهم كرده است.