كارآيي و اثربخشي سياست‌هاي تامين مسكن در كلانشهر تهران

اهداف: پژوهش حاضر با هدف ارزيابي كارآيي و اثربخشي سياست‌هاي تامين مسكن در كلانشهر تهران انجام شد.روش‌شناسي: پژوهش حاضر از نوع كاربردي بوده و در سال ۱۴۰۲ در كلانشهر تهران انجام شد. حجم نمونه آماري با استفاده از فرمول مورگان ۳۸۴ نفر به‌دست آمد. همچنين، به منظور سطح‌بندي مناطق ۲۲گانه شهر تهران نيز از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي استفاده شد. در نهايت، نتايج داده‌ها با استفاده از مدل معادلات ساختاري تجزيه و تحليل شد تا روابط علت و معلولي متغيرها مشخص شود.يافته‌ها: متغيرهاي اثربخشي و كارآيي به‌ترتيب با ضريب مسير 2/305 و 9/320 بر سياست‌هاي تامين مسكن اثرگذار بودند. همچنين، متغيرهاي بهره‌وري مسكن و دسترسي به خدمات به‌ترتيب با مقدار آماره تي 21/862 و 7/874، بر متغيرهاي اثربخشي و كارآيي تاثير داشتند. با اين حال، بهبود اثربخشي و كارآيي در سياست‌هاي تامين مسكن باعث ارزش‌گذاري قيمت مسكن، كنترل اجاره مسكن، ارايه تسهيلات مالي و توسعه مسكن اجتماعي شد.نتيجه‌گيري: از نظر متغيرهاي مرتبط با اثربخشي و كارآيي، متغيرهاي دسترسي به خدمات و تنوع مسكن داراي اثرگذاري بيشتر بوده و پايداري اجتماعي و كيفيت مسكن اثرگذاري كمتري را به‌ترتيب بر كارآيي و اثربخشي در سياست‌هاي تامين مسكن دارند. همچنين زيرشاخص‌هايي مانند تعيين قيمت مناسب با توجه به نيازهاي بازار، تعيين حداكثر افزايش اجاره و تضمين حقوق مستاجران، ارايه تسهيلات به سازندگان مسكن و بهبود عملكرد نظام ساخت‌وساز منجر به عدم تحقق سياست‌هاي تامين مسكن در كلانشهرها مي‌شوند.