تحليل و نقد ساختار معماري مدرن با تكيه بر مباني عام هستي‌شناسي و انسان شناسي (موضوع مورد نقد: خانه‌هاي مدرن) و ارائه قواعد روشي براي تحقق خانه حكمي

بومي و حكمي‌سازي واقعيت‌هاي معماري همواره مستلزم شناخت و بررسي مباني عام فلسفي دانش معماري است. آنچه به واقعيت معماري جهت مي‌دهد، باورها، مكتب و ايدئولوژي‌هاي زمان (الگو) موثر بر دانش  است. خانه يكي از واقعيت‌ها و فضاي زندگي انسان، متأثر از دانش معماري و الگوي زمان است.  بر اين اساس براي تغيير وضع موجود آن به وضع مطلوب بايد مباني عام فلسفي تاثيرگذار بر وضع موجود (مدرن) شناخته شود تا با مقايسه تطبيقي مباني مدرن و مباني حكمي-اسلامي به نقد ساختارخانه‌هاي مدرن پرداخته شود تا بتوان قواعد حكمي و مطلوب را براي تحقق فضاي زندگي به‌ويژه خانه (مسكن) ارائه كرد. بر اين اساس پژوهش حاضر به روش توصيفي، تحليلي به تبيين معيارهاي حكمي-اسلامي مباني هستي‌شناسي و انسان‌شناسي و با اين معيار به نقد خانه‌هاي مدرن  پرداخته و بر اين اساس قواعد تغيير در خانه‌هاي موجود را معرفي كرده است.