علامه طباطبايي و استدلال‌هاي زبان بنياد

«استدلال‌ زبان‌بنياد» استدلالي از ساختار زبان براي فهم ساختار جهان است. اين نحوه استدلال اگرچه در بستر فلسفه تحليلي بازنمايي شد، اما مي‌توان نمونه‌هايي از اين استدلال را در سنت فلسفه اسلامي به‌دست داد. تأثير مسأله بساطت يا تركب مشتق بر اصالت وجود از نمونه‌هاي اين استدلال است. در اين مقاله به روايتي اجمالي از اين تأثير پرداخته و نوع نگرش علامه به اين استدلال را بررسي مي‌كنيم. لذا روشن خواهد شد كه علامه با چنين استدلال‌هايي در سنت فلسفي موافق نيست. استدلال علامه بر وجود رابط به ظاهر در زمره استدلال‌هاي زبان‌بنياد جاي دارد و اگر چنين باشد نوعي ناسازگاري در مواجهه علامه با اين مدل استدلال به چشم مي‌خورد. با ارائه دو استدلال بديل بر خارجيت وجود رابط و نقد تقرير شارحان علامه از استدلال او، اين استدلال را از ذيل استدلال‌هاي زبان‌بنياد خارج خواهيم كرد.