واكاوي ترديدزايي بر انگارۀ تشكيك وجود و پيامد آن در تعليم و تربيت

مقاله‌اي با عنوان «نگاهي انتقادي به رويكرد فيض محور در فلسفه اسلامي و پيامدهاي آن در تعليم و تربيت» به سوداي نفي كليت مباني فلسفه تعليم و تربيت در ديدگاه حكماي اسلامي به ادعاهاي معارضان حكمت اسلامي و شبهات فلسفه‌ستيزان مشهور اشعري، همانند غزالي، اتكا نموده و غالب قريب به اتفاق مدعاهاي آنان را بدون ارجاع، تكرار كرده و به عنوان «ارسال مسلمات» سند پنداشته و با نفي ادعائي دو نظرية «توالي‌گرايي» و «توازي‌گرايي» به عنوان دو رقيب دربارة تعليم و تربيت، و مقايسة گذرا و ناكافي آن دو، عنوان تلفيقي «توازي‌گرايي ناهمزمان» را استحصال نموده است. آنچه اين مقاله «نگاه انتقادي» ناميده متشكل است از ادعاهاي نامستند درباره تاريخ مسايل فلسفي، تقسيم‌بندي ناهنجار مكاتب فلسفي اسلامي گاهي به «مشايي، اشراقي و اصالت وجودي» و گاهي به «دو گروه علت‌محور و فيض‌محور»، نيز ناكارآمد دانستن انگارة تشكيك به عنوان اصل مبنا در رويكرد فيض‌محور و اغلب تكرار بدون نشان خرده‌گيري‌هاي فلسفه‌ستيزان اشعري و همگنانشان بر آراء فلسفي و رهاوردهاي الهياتي. كاوش نشان مي‌دهد آنچه اين مقاله دربارة مسائل و مقاصد فلسفي ادعا كرده مضاف بر تكرار مدعاهاي فلسفه‌ستيزان، در مقام استحصال، تبيين و داوري از آگاهي فني لازم برخوردار نبوده و اظهارات مردود را مبناي رد و ترديد عليه حكمت اسلامي قرار داده و در نتيجه رهاوردي نامبين، ناموجه و نامستدل را در بارة تعليم و تربيت رقم زده است