آسيب شناسي سياست گذاري درباره زنان سرپرست خانوار در ايران پس از انقلاب

هدف مقاله حاضر بررسي آسيب شناسانه سياستگذاري‏هاي كلان در خصوص زنان سرپرست خانوار است. مقاله به دنبال پاسخ به اين سوال است كه سياستگذاري‏هاي پس از انقلاب در ارتباط با زنان سرپرست خانوار، از نظر آسيب شناسي چگونه است؟ فرضيه مقاله  مي گويد سياستگذاري در اين حوزه مبتني بر عدالت اجتماعي، توانمندسازي زنان و تبعيض مثبت است با اين حال در حوزه هايي همچون كم توجهي به سياستگذاري فرهنگي، عدم تعريف واحد و نبود يك رويكرد همه جانبه گرايانه و موازي كاري نهادي داراي آسيب مي باشد. نتايج تحقيق نشان مي دهد سياستگذاري‏ها در طول نيم قرن اخير، در راستاي ارائه حمايت‏هاي موثر، به خصوص در عرصه اقتصادي روشن و صريح بوده‏اند، با اين وجود، در پنج بعد قابل آسيب‏شناسي هستند و به نظر مي‏رسد كه به مثابه مولفه‏اي مهم در كند شدن روند توانمندسازي و يا اجراي عدالت اجتماعي نقش بازي كرده‏اند. فقدان يك تعريف واحد از زنان سرپرست خانوار، عدم رهيافت همه‏جانبه گرايانه و يا ديرهنگام به مسئله توانمندسازي زنان سرپرست خانوار، تاكيد بر سياست‏هاي اقتصادي و كم‏توجهي به سياستگذاري‏هاي فرهنگي؛ تعدد و تكرار قوانين و ايجاد نهادهاي موازي‏كار؛ عدم اجرا و يا تاخير در اجراي قوانين و مقررات مصوب در اين آسيب‏شناسي شناخته‏ شده‏اند. به نظر مي‏رسد براي بهبود وضعيت توانمندي‏سازي هر چه بيشتر زنان سرپرست خانوار و اجراي موثرتر عدالت در ارتباط با آنها، نياز است كه بخشي از سياستگذاري‏ها تصحيح و يا مورد بازبيني قرار گيرند. روش اين مقاله روش توصيفي-تحليلي است.