بررسي رويكردهاي سياستي و حقوقي در قبال اطفال و كودكان در ايران پس از انقلاب اسلامي

سياست گذاري و مقررات گذاري حقوقي در حوزه كودك به عنوان يكي از حساس ترين حوزه هاي سياست گذاري اجتماعي مطرح مي باشد. سه بازيگر خانواده، جامعه و دولت مهمترين نقش را در تعيين حدود حقوق كودك و همچنين صورتبندي سياستهاي معطوف به كودكان و اطفال ايفا مي كنند. در ايران پس از انقلاب اسلامي نيز مساله كودك و جلوگيري از خطرها و آسيبهاي كودكان در دستور كار دولت قرار گرفته است و چتر حمايتي در دو سطح سياستي گذاري ( نهادي) و حقوقي ( قانون - اسناد) بر سر كودكان گسترده شده است. پژوهش حاضر تلاش داشت تا حمايت هاي سياست گذارانه و حقوقي از كودكان در ايران را بررسي كرده و تلاش كرد تا به اين سئوال پاسخ دهد كه چه رويكردها و سياست هايي در بُعد حقوقي و سياستي  در قبال اطفال و كودكان در ايران پس از انقلاب وجود دارد؟. رويكرد حمايتي و توانمندسازي كودكان به عنوان رويكردهاي اولويت دار براي سياست گذار و قانون گذار مطرح بوده است و در بعد سياست گذاري فعاليت و و جود اسناد سياستي و فعال كردن نهادهايي چون سازمان بهزيستي كشور و همچنين اورژانس اجتماعي كشور از يك سو و از بعد حقوقي تصويب قانون حمايت از اطفال و نوجوانان مصوب 1399 از سوي ديگر در حوزه كودك، وضعيت حمايتي را تعيين كرده است. اين مقاله به شيوه ي توصيفي-تحليلي تدوين شده است و داده هاي آن به صورت اسنادي جمع آوري گرديده است.