زيارت، ميانجي شهر و آرمانشهر تاملي در ظرفيت‌هاي پياده‌روي اربعين براي ترسيم آرمانشهر

با فراگيرشدنِ پياده‌رويِ زيارتي اربعين در كشور عراق، تحليل‌هاي مختلف از اين پديدۀ كلان اجتماعي ارائه شده است. يكي از اين منظرهاي تحليلي، توجه به نقش اين پديده به افق‌هاي آرمانشهري است. در اين مقاله با بررسي نسبت شهر و آرمانشهر، در نزد متفكرين يوناني (افلاطون و ارسطو)، مسلمان (فارابي) و مدرن (زيمل)، توضيح داده‌ايم كه در نزد نظريات اسلامي دربارۀ نسبت شهر و آرمانشهر، زيارت مي‌تواند به‌عنوان ميانجي ميان فضاي عرفي و عاديِ زندگي روزمرۀ شهري و فضاي آرمانشهري تعريف شود. در دورۀ مدرن، ايدۀ ترقي كه تحت تاثير بسط علوم طبيعي به تاريخ شكل مي‌گيرد، كاركردِ انتقال زندگيِ شهري انسان در جامعه به فضاي آرمانشهري را برعهده گرفته بود؛ با اين‌حال اين ايده محصول تحول در معناي ديني ايدۀ مشيت الهي بوده كه در ذيل آن، زيارت كليسا قرار داشته است. در جمع‌بنديِ مقاله به ظرفيت‌هاي نگاه آرمانشهري به زيارت اربعين براي حل مسائل جوامع اسلامي اشاره شده است.