ساختار تصاوير در منظومه‌هاي عاشقانه رمزي

دو عنصر اصلي زيبايي يك اثر هنري، رنگ و تصوير است كه در انتقال مفهوم به مخاطب تأثير بسياري دارد و  تحليل مؤلّفه‌هاي آن مي‌تواند معرّف كاربرد خاص شاعر از زبان و تمايز نوع ادبي اثر باشد؛ البته زيبايي در اينجا تنها استفاده از صنايع ادبي نيست؛ زيرا شعر بدون آنها نيز مي‌تواند زيبا باشد. شاعر در اينجا به تقويت ساير ابزارهايي كه در دست دارد مي‌پردازد و از اين طريق نبود زيبايي‌هاي شعري را جبران مي‌كند. در اين پژوهش به عوامل ساختاري و زيباشناسانه‌اي پرداخته‌ مي‌شود كه نقش متفاوت و عميق‌تري در تشخيص‌دادن نوع ادبي ايفا‌ مي‌كند؛ بنابراين سعي شده است از ذكر مطالب توصيفي كه بارها بر روي آثار گوناگون ادبي انجام شده تا حدّ امكان پرهيز شود. آثار مدّنظر عبارت است از: داستان شيخ صنعان از عطار نيشابوري، داستان شاه و كنيزك از مولانا و منظومۀ سلامان و ابسال از جامي. دست‌آورد اصلي اين تحقيق روشن‌كردن اين مطلب است كه مؤلّفه‌هاي بلاغي و زباني در آثار عاشقانۀ رمزي، از سويي به تقويت بُعد غنايي آنها كمك مي‌كند و از طرف ديگر در شكل‌گيري و گشايش هويت رمزها تأثير شاياني دارد.