چارچوب الزامات سلامت الكترونيك 2.0: رويكرد كيفي براي كشورهاي درحال‌توسعه

مقدمه: اهميت ارائه خدمات به‌صورت غيرحضوري ازيك‌طرف و ضريب نفوذ بالاي رسانه اجتماعي در بين گروه‌هاي مختلف از طرف ديگر، ارائه خدمات مختلف به‌ويژه در حوزه سلامت و بهداشت بر بستر رسانه اجتماعي را ضروري ساخته است. براين‌اساس هدف پژوهش حاضر ارائه چهارچوبي جهت معرفي الزامات ارائه خدمات حوزه سلامت در بستر رسانه‌هاي اجتماعي (سلامت الكترونيك 2.0) در كشورهاي درحال‌توسعه است. روش‌پژوهش: پژوهش حاضر با رويكرد كيفي و با استفاده از روش تحليل تماتيك در بازه زماني ۵ماهه (بهمن‌ماه 1400 تا تيرماه 1401) انجام شد. داده‌هاي موردنياز پژوهش، با استفاده از ابزار مصاحبه‌هاي نيمه ساختار يافته و از بين جامعه آماري شامل متخصصان فناوري اطلاعات و پژوهشگران حوزه سلامت الكترونيك بودند كه بر اساس معيارهاي سابقه پژوهش، سابقه علمي (تحصيلات دانشگاهي مرتبط) و داشتن سابقه‌ي تجربي در حوزه‌ي فناوري اطلاعات و سلامت الكترونيك انتخاب شدند. به‌گونه‌اي كه حداقل دو معيار از سه معيار مطرح شده را دارا بودند. همچنين از روش نمونه‌گيري هدفمند با تعداد نمونه آماري 22 نفري جهت دسترسي داده‌هاي پژوهش بهره برده شد. يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد كه الزامات ارائه خدمات سلامت در بستر رسانه اجتماعي (سلامت الكترونيك 2.0) براي كشورهاي درحال‌توسعه شامل مواردي چون الزامات زيرساختي، سازماني، محيطي و ارتباطي است. نتيجه‌گيري: با بهره‌مندي از چارچوب الزامات سلامت الكترونيك 2.0 (الزامات زيرساختي، سازماني، محيطي و ارتباطي)، مسير مديريت و برنامه‌ريزي جهت استفاده از رسانه‌هاي اجتماعي در بخش سلامت براي كشورهاي درحال‌توسعه هموار شده و با توسعه دسترسي خدمت گيرندگان، امكان ارائه خدمات حوزه سلامت فارغ از مرزهاي زماني و مكاني فراهم مي‌شود.