ايموجي‌سازي شهر نقدي بر ظهور نشانه‌هاي زباني نامأنوس در منظر شهري

زبان به‌عنوان محصول تاريخي هر جغرافياي فرهنگي، بخش جدايي‌ناپذير هر منظر سرزميني است. علائم زباني به‌عنوان يكي از مهم‌ترين نمودهاي منظر شهر، به مخاطبان توانايي مي‌دهد كه با خوانش مستقيم مفاهيم، به‌سهولت با شهر ارتباط گيرند. براين‌اساس نشانه‌هاي زبان فارسي يكي از عناصر هويتي منظر سرزميني ايران محسوب مي‌شود كه افراد با خوانش آنها متوجه هويت مكاني‌شان مي‌شوند. بااين‌حال در سال‌هاي اخير موضع متناقض مسئولين شهري در گسترش زبان فارسي، موجب شده منظر شهري سرشار از نشانه‌هاي زبان‌هاي بيگانه شود. خاصه آنكه برخي از اين نشانه‌هاي شهري كه به‌صورت مجسمه‌هاي بزرگ‌مقياس تهيه مي‌شوند، در تأثيرگذارترين اندام‌هاي شهري مانند ورودي شهرها، فضاهاي جمعي و... به نمايش درآمده‌اند. اين مجسمه‌هاي شهري كه عموماً با توجيه گسترش زيرساخت‌هاي توريستي توسعه‌ گردشگري ارائه مي‌شوند، به نظر مي‌رسد بيش از آنكه وامدار حضور گردشگران غيرفارسي‌زبان باشد، ناشي از تعبير زيبايي‌شناسانه‌ ترويج شده توسط رسانه از مظاهر شهرهاي غربي ‌است. چنان‌كه بيش از آنكه بر ترجمه‌ علائم راهنماي فارسي تمركز شود، هدف تكرار مقلدانه‌ برندسازي‌هاي شهرهاي اروپايي و آمريكايي است كه در طي دهه‌ها توسط رسانه اشاعه شده يا تبليغ نشانه‌هاي زباني مانند ايموجي است كه توسط رسانه‌هاي اجتماعي ترويج شده‌اند. به عبارتي سنت سده‌هاي پيشين معماري در ايران كه با ارائه‌ عناصر متني در مقياس شهر همراه بود كه غالباً محتواي زباني پيچيده‌تري بودند در زيبايي‌شناسي جديد جاي خود را به عبارات زباني پرتكرارتر در رسانه اما ساده‌تر در محتوا مانند صورتك‌هاي لبخند، قلب قرمز و... شده‌اند. ازآنجاكه اين تحولات مي‌تواند با قرارگيري در فضاي عمومي شهر بر عميق‌ترين خاطرات جمعي شهروندان اثر گذارد، اين نوشتار بر آن است تا با موضعي نقادانه و رويكردي آسيب‌شناسانه به ريشه‌هاي شكل‌گيري و گسترش اين نشانه‌ها بپردازد تا از طريق آن بتواند ابعاد گسترده‌تري از اين پديده را براي ارزيابي چنين اقداماتي به دست دهد؟