تأثير منظر آييني بر ذهنيت مردم در جهت ارتقاء گردشگري پل هفت‌چشمه و آيين نواوستي در اردبيل

گردشگري آييني يك مفهوم اساسي در حوزه‌ گردشگري است كه مي‌تواند به يك منظر رونق و معنا بخشد، منظر آييني را مي‌توان تركيبي از يك رفتار مستمر تاريخي در يك فضا معنا كرد كه در طول تاريخ سبب ايجاد هويت خاص براي آن مكان شده است. يكي از اين مناظر آييني منظر پل هفت‌چشمه اردبيل به عنوان مكان انجام آيين نواوستي است كه در پژوهش حاضر با نگاه ويژه به آن، ريشه‌هاي اين آيين و تأثير منظر آييني مرتبط بر ذهنيت مردم و بهره‌گيري از اين پتانسيل در راستاي ارتقاي گردشگري واكاوي مي‌شود.اين پژوهش با هدف معرفي آيين «نواوستي» در كنار پل هفت‌چشمه‌ اردبيل و بررسي ريشه‌هاي اين آيين و تأثير منظر فرهنگي پل در ذهنيت شهروندان انجام شده است. براي رسيدن به اين هدف، از اطلاعات كتابخانه‌اي و مشاهده‌ ميداني و مصاحبه با شهروندان و همچنين، مصاحبه با افراد مطلع و متخصص در زمينه‌ آيين نواوستي و تأثير منظر فرهنگي پل استفاده شده است. يافته‌‌هاي پژوهش با استفاده از نرم‌افزار مكس‌‌كيودا 2020 تحليل و بررسي شده است. نتايج نشان مي‌دهد آيين نواوستي در پل هفت‌‌چشمه‌ اردبيل ريشه در باورهاي اسطوره‌اي، قداست آب و خواسته‌هاي اقوام ناشي از ويژگي‌هاي اجتماعي و اقليمي دارد. آب به عنوان عنصري مقدس از تاريخ باستان، براي مردمان ايران عنصر اصلي ايجاد حيات و شكل‌گيري جوامع است. آيين‌هاي مختلفي بر اساس ارتباط با طبيعت و بزرگ‌داشتن چهار عنصر آب، آتش، باد و خاك برگزار مي‌‌شوند. نتايج اين پژوهش مي‌‌تواند باعث فهم عميق‌تر از ارتباط بين فرهنگ، منظر و ذهنيت مردم در ايجاد گردشگري فرهنگي و رفتار جمعي كه در اين مكان است و تقويت حس مكان در شهروندان ‌‌شود. همچنين شناخت و توسعه‌ اين آيين‌‌ها مي‌تواند سبب توسعه‌ گردشگري فرهنگي و ارتقاي هويت مكاني پل ‌‌هفت‌چشمه شود.