نقش اقتصاد تجربه در شكل‌ گيري رفتار گردشگري سالمند (نمونه موردي: شهر مشهد)

امروزه به ‌دليل بالارفتن اميد به زندگي و افزايش طول عمر افراد در جوامع مختلف نسبت به گذشته، افراد بيشتري در جهان، سالمندي را تجربه كرده و اوقات فراغت نقش پررنگي در زندگي سالمندان ايفا مي‌كند. ازاين‌رو، رشد صنعت گردشگري و سفر بسيار حائز اهميت است. شهر مشهد، به‌عنوان قطب مذهبي ايران، شهري سياحتي و زيارتي محسوب مي‌شود. اين پژوهش، رابطۀ معنادار بين مؤلفه‌هاي اقتصاد تجربه با نوع تصوير ذهني از مقصد و رفتار گردشگري در سالمند را تحليل و بررسي مي‌كند. براساس جامعۀ آماري اين پژوهش كه گردشگران سالمندي كه به شهر مشهد مراجعه كرده‌اند را شامل مي‌شود، با درنظر گرفتن پاندمي كرونا، تعداد 384 عدد پرسشنامه توزيع و نتايج آن مطالعه شد و پايايي و روايي پرسش‌نامه‌ها سنجيده و مورد تأييد قرار گرفت. پرسشنامه‌ها با استفاده از نرم‌افزار SmartPls تحليل و درجهت تعيين ارتباط ميان متغيرها در اين مدل‌سازي بررسي شدند. نتايج نشان داد كه در زير شاخه‌هاي اقتصاد تجربه، عوامل زيباشناختي و آموزشي به‌ترتيب با ضريب 80/ 4 به‌عنوان مهم‌ترين عامل و ضريب 59/ 3 به‌ عنوان كم‌ اهميت‌ترين عامل بوده و در رفتارگردشگري، مؤلفه‌هاي عاطفي با ضريب 32/ 4 به‌عنوان مؤثرترين مؤلفه بوده و مؤلفۀ شناختي با ضريب 85/ 3 تأثيرپذيري كمتري داشته‌است.يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه رابطۀ مثبت و معني‌داري بين رفتار گردشگري و مؤلفه‌هاي اقتصاد تجربه (بعد عاطفي، بعد شناختي و وفاداري و خاطرات و تفسير ذهني) وجود دارد و اين رابطه به لحاظ آماري نيز تائيد شده است. زيرا سطح معني‌داري به ‌دست ‌آمده در كليۀ شاخص‌ها كمتر از 05/ 0 است.