اصالت: كلان روايتي در گردشگري كه هنوز خريدار دارد!

اصالت از قديمي ‌‌ترين و بحث‌‌انگيزترين مفاهيم در مطالعات گردشگري است كه از رويكردهاي مختلف به آن پرداخته شده است. اشاره به اصالت‌‌ صحنه ‌‌سازي‌‌شده ريشه در انسان‌‌شناسي دارد. منشأ نگاه ساخت‌‌گرا به اصالت، جامعه‌‌شناسي است و ارتباط بين اصالت و تجربۀ گردشگر، در روان‌‌شناسي مطالعه مي‌‌شود. در حالي‌‌كه صحبت از خويشتن واقعي امري فلسفي و بحث در مورد فرايند احراز اصالت، عملي سياسي است. برخي اصالت را از ويژگي‌‌هاي ماهوي اشيا، رويدادها يا مكان‌‌هاي مورد بازديد مي‌‌دانند و گروهي منشأ آن را درك و تجربۀ گردشگر مي‌‌پندارند. سايرين معتقدند تجربۀ‌‌ اصيل اهميت اندكي دارد، آنچه مهم است تجربه‌‌اي لذت‌‌بخش به دور از خانه است. بعد از گذشت بيش از نيم قرن از طرح موضوع اصالت در گردشگري، هنوز ابهامات فراواني دربارۀ ماهيت آن وجود دارد؛ مفهومي بنيادي در گردشگري كه نه‌‌تنها جايگاه رفيعي در گفتمان‌‌هاي تئوريك اين حوزه پيدا كرده بلكه كاربرد گسترده‌‌اي نيز در برنامه‌‌ريزي‌‌هاي توسعه و بازاريابي گردشگري يافته است، به‌‌گونه‌‌اي كه بسياري از مقصدها و جاذبه‌‌هاي گردشگري با ادعاي اصيل‌بودن، سعي مي‌‌كنند خود را از رقبايشان متمايز كنند. در اين مقاله سير تطور و تكامل مفهوم اصالت در گردشگري را مرور و سعي مي‌شود با رويكردي تحليلي اين مفهوم از ديدگاه صاحب‌‌نظران برجستۀ آن بررسي شود و به روندهاي جديد در اين حوزه نيز اشاره‌‌ مي‌شود.