نقش ميانجي ذهني ‏سازي در رابطه بين حساسيت به تقويت و ويژگي هاي شخصيت خودشيفته

پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه حساسيت به تقويت و شخصيت خودشيفته با واسطه‏ گري ذهني سازي انجام شد. اين پژوهش ازجمله طرح هاي توصيفي همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش، كليه دانشجويان دانشگاه آزاد واحد تبريز در نيمسال دوم سالتحصيلي 99 98 را شامل مي شد؛ نمونه پژوهش نيز با استفاده از جدول نمونه گيري مورگان، 387 نفر برآورد شد كه به صورت خوشه اي چندمرحله‏اي انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه سيستم هاي مغزي رفتاري كارور وايت ، پرسشنامه ذهني سازي، پرسشنامه خودشيفتگي مرضي (PNI) بود. از روش آماري همبستگي پيرسون و تحليل مسير از طريق نسخه 24 نرم افزار SPSS و ليزرل 8.80 استفاده شد. نتايج نشان داد اثر مستقيم سيستم فعالساز رفتاري(0.32 =β) و سيستم بازدارنده رفتاري (0.23 =β) با خودشيفتگي، سيستم فعالساز رفتاري(0.42 =β) و سيستم بازدارنده رفتاري (0.37 =β) با ذهني سازي معني دار بودند. اثر مستقيم ذهني سازي با خودشيفتگي (0.30 =β) معني دار بود. همچنين، اثر غيرمستقيم سيستم فعالساز رفتاري با خودشيفتگي (از طريق ذهني سازي) برابر 0.12 و اثر غيرمستقيم سيستم بازدارنده رفتاري با خودشيفتگي (از طريق ذهني سازي) برابر 0.11 به دست آمد كه در سطح 0.05 معني دار بود. با توجه به نتايج مي‌توان نتيجه گرفت كه سيستم فعالساز رفتاري و سيستم بازدارنده رفتاري به صورت مستقيم و غير مستقيم مي‌توانند خودشيفتگي را پيش‌بيني كنند. همچنين اثركل سيستم فعالساز رفتاري و سيستم بازدارنده رفتاري بر روي خودشيفتگي معنادار بود. بنابراين مي توان گفت ذهني سازي به عنوان متغير ميانجي نقش مهمي در ارتباط بين سيستمهاي مغزي رفتاري با خودشيفتگي دانشجويان دارد.