شناسايي مؤلفه هاي صميميت زناشويي در ازدواج هاي پايدار: براساس نظريه داده بنياد

صميميت زناشويي مايه پيوند زوجين و ارتقاي كيفيت زندگي زناشويي و نبود يا كمرنگ شدن آن عاملي كليدي در گرايش زوجين به جدايي‌ست. در كشور ايران، اين پديده چون طفلي گمشده‌ست كه نياز به يافتن دارد. از اين رو، هدف پژوهش حاضر، يافتن مؤلفه‌هاي صميميت زناشويي در ازدواج‌هاي طولاني‌مدت مي‌باشد. اين مطالعه به صورت كيفي و با رويكرد نظريه داده‌بنياد اجرا شد. اطلاعات تا رسيدن به اشباع داده‌ها توسط مصاحبه‌هاي نيمه ساختاريافته با 11 زوج صميمي كه به روش هدفمند و ملاك‌محور انتخاب شده بودند به دست آمد. اطلاعات حاصل از طريق كدگذاري باز، محوري و انتخابي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. تحليل داده‌ها منجر به ايجاد يك طبقه اصلي به نام «صميميت زناشويي: فرآيندي از درون به برون» گرديد كه اين طبقه از 12 مؤلفه شامل «شخصيت اثربخش»، «تمايزيافتگي»، «دلبستگي زناشويي ايمن»، «باهم‌بودن‌هاي لذت‌بخش زوجي»، «آموزه‌هاي خانوادگي مذهبي»، «پختگي عقلاني»، «ازدواج آگاهانه»، «مسائل اجتماعي اقتصادي»، «فرزندان و گذر به مرحله والديني»، «تعاملات سازنده زوجي»، «حمايت ابزاري عاطفي از همسر»، و «ارتقاي كيفيت زندگي زناشويي» تشكيل شد. نتايج اين پژوهش به بسياري از مراكز آموزشي و درماني كمك مي‌كند تا با در نظر داشتن عوامل شناسايي‌شده، بسته‌هاي آموزشي و برنامه‌هاي ضروري را در ارتباط با زوج‌ها و خانواده‌ها تدوين كنند. علاوه بر اين، آموزش اين عوامل به زوجين موجب پيشگيري و جلوگيري از شكست و قطع روابط زناشويي و افزايش شادزيستي و كيفيت زندگي زناشويي مي‌شود.