اثربخشي الگوي فعال‌سازي رفتاري مبتني بر ارزش‌ها بر «رشد پس از سانحه» و «اميد به زندگي» در مادران داراي كودك مبتلا به سرطان

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثر مداخله فعال‌سازي رفتاري مبتني بر ارزش‌ها بر رشد پس از سانحه و اميد به زندگي مادران داراي كودك مبتلا به سرطان انجام شد. اين پژوهش كاربردي و نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي مادران 20 تا 45 ساله داراي كودك مبتلا به سرطان بستري در بيمارستان امام خميني (ره) تهران در نيمه دوم سال 1399 بودند. از اين ميان 30 نفر به روش نمونه‌گيري هدفمند و داوطلبانه انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل گمارده شدند. در گروه آزمايش بصورت مجازي 12 جلسه 30 دقيقه‌اي مداخله فعال‌سازي رفتاري مبتني بر ارزش‌ها بر اساس الگوي ارائه شده توسط نيكپور و شمسائي (1398) انجام شد. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش پرسشنامه رشد پس از سانحه تدسچي و كالهون (1996) و اميد به زندگي اشنايدر (1991) بود. فرضيه‌ها با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس تك‌متغيره و چند متغيره، توسط نرم افزار SPSS نسخه 18مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد مداخله فعال‌سازي رفتاري مبتني بر ارزش‌ها از طريق شناسايي و اولويت بندي ارزش‌ها و عمل بر طبق آنها و با بهره‌گيري از تكنيك هايي مانند قناعت، وقفه و واگذاري، بر رشد پس از سانحه‌ و اميد به زندگي مادران داراي كودكان مبتلا به سرطان تاثير معنادار دارد. بر اين اساس استفاده از اين الگو به عنوان برنامه حمايتي در مراكز درماني بيماران مبتلا به سرطان پيشنهاد مي‌شود.