اثربخشي آموزش راهبردي تفكر بر باورهاي انگيزشي و ادراك از محيط كلاس دانش آموزان ابتدايي

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش راهبردي تفكر بر باورهاي انگيزشي و ادراك از محيط كلاس دانش آموزان ابتدايي اجرا شد. روش پژوهش حاضر نيمه آزمايشي و طرح آن پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. گروه نمونه، با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب شد. ازمودني هاي اين تحقيق 64 نفر از دانش آموزان دختر پايه ي پنجم ابتدايي شهر مرند بودند. آزمودني ها به گونه اي تصادفي به گروه آزمايش (32 نفر) و كنترل (32 نفر) تخصيص داده شدند. محتواي آموزشي مورد نظر، بسته ي آموزش تفكر غريبي و همكاران بود. گروه آزمايشي 15 جلسه ي 50 دقيقه اي آموزش راهبردي تفكر را دريافت كردند و گروه كنترل هيچ گونه آموزشي در مورد تفكر دريافت نكردند و جريان عادي كلاس را طي كردند. براي سنجش باورهاي انگيزشي دانش آموزان از پرسشنامه ي راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي پينتريچ و دي گروت و براي سنجش ادراك دانش آموزان از محيط كلاس از مقياس ادراك از محيط كلاس جنتري، گيبل و ريزا استفاده شد.. باورهاي انگيزشي و ادراك از محيط كلاس دانش آموزان در دو مرحله ي پيش آزمون و پس آزمون مورد ارزيابي قرار گرفتند. فرضيه هاي تحقيق به وسيله ي آزمون تحليل كوواريانس تحليل گرديد. نتايج تحليل داده ها نشان دادند بين ميانگين نمرات باورهاي انگيزشي و ادراك از محيط كلاس دانش آموزان در گروه آزمايش و كنترل تفاوت معناداري وجود دارد. به صورت كلي مي توان چنين عنوان نمود كه آموزش تفكر به دانش آموزان مي تواند موجب تقويت باورهاي انگيزشي و ادراك از محيط كلاس آنان گردد.