كارايي درمان شناختي رفتاري حساس به فرهنگ بر علايم اختلالات هيجاني

درمان شناختي رفتاري حساس به فرهنگ (CaCBT) يك روش درماني جديد براي اختلالات هيجاني است كه براي افزايش كارايي درمان شناختي رفتاري (CBT) در فرهنگ‌هاي غير غربي به كار مي‌رود. هدف اين پژوهش، مطالعه كارايي CaCBT بر علايم اختلالات هيجاني در جامعه ايراني بود. پژوهش حاضر با توجه به هدف، كاربردي، به‌لحاظ جمع‌آوري داده‌ها از نوع تجربي و طرح آن تك موردي بود. جامعه آن را دانشجويان دانشگاه تبريز در سال 98- 97 تشكيل مي‌دادند. براي انتخاب نمونه ابتدا پرسشنامه DASS 42- بين 335 دانشجو كه به شيوه نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي وارد مطالعه شده بودند، اجرا شد. سپس 4 نفر كه بالاترين نمره را در DASS -42 كسب كرده بودند، براي مرحله درمان انتخاب شدند. بسته درمان شناختي رفتاري حساس به فرهنگ (نعيم و همكاران، 2015) به مدت 8 جلسه بر شركت‌كنندگان و خانواده آن‌ها از سوي دو درمانگر مستقل اجرا شد. از پرسشنامه‌هاي افسردگي و اضطراب بك نيز جهت اندازه‌گيري شدت علايم افسردگي و اضطراب استفاده شد. نتايج مطالعه با استفاده از درصد بهبودي نشان داد شركت‌كننده‌ها بهبودي قابل‌ملاحظه‌اي در علايم افسردگي و اضطراب داشته‌اند و نمرات پيگيري در حد مطلوب بود. همچنين اندازه اثر براي همه شركت‌كنندگان حداقل در سطح متوسط (0.52) بود. بر اساس يافته‌هاي پژوهش به نظر مي‌رسد با تغيير يا انطباق درمان‌هاي سنتي روان‌شناختي بر پايه مؤلفه‌هاي بافتاري و فرهنگي، مي‌توان پروتكل‌هاي درماني مناسب‌تري براي جمعيت ايراني تدوين كرده و به كاربست. ملاحظات كاربردي و باليني CaCBT‌ در مقاله مورد بحث قرار گرفته است.