بررسي دلايلِ رواجِ شعرِ فارسي در شهرِ سنندج از بناي اين شهر، تا سقوط سلطنت پهلوي

شهر سنندج كه اخيراً، از طرف يونسكو به عنوان شهر خلّاق موسيقي ثبت جهاني شد، از نظر ادبي و فرهنگي نيز در سطح بالايي قرار دارد. از زماني كه اين شهر به سال 1046 هـ.ق، به دارالايالۀ اردلانها تبديل شد و سليمان خان اردلان، قلعۀ محكمي در مركز آن بنا كرد و رسماً به شهر بدل شد، همواره يكي از مراكز فرهنگي – ادبي بوده و شاعران و نويسندگان فراواني را در دامن خود پرورش داده است. پرسشي كه در اين پژوهش مطرح است و نويسنده در جست و جوي پاسخ آن بر‌مي‌آيد، اين است كه با آنكه شهر سنندج، كُرد نشين بوده، دلايل و علل اقبال شاعران از آغازين روزهاي بناي اين شهر، به سرودن شعر به زبان فارسي چه بوده است. نتايجِ اين پژوهش - كه به روش توصيفي- تحليلي با استفاده از منابع كتابخانه‌اي به انجام رسيده - حاكي از آن است كه جغرافياي سياسي، دست نشانده بودن حكام اردلان و وابستگي شديد آنها به حكام صفوي و اخلاف آنها، ضعف احساس مليّت و ناسيوناليسم كردي و سرانجام مذهبِ برخي از حاكمان اردلان، مهمترين عواملِ اقبال شاعران سنندج به شعر فارسي از آغاز سدۀ يازده تا سقوط سلطنت است.