الگوي بررسي زبان غنايي- روايي درمنظومه‌هاي عاشقانه فارسي (مطالعه موردي: بررسي مهم ترين منظومه‌هاي عاشقانه فارسي از آغاز شعر فارسي تا پايان قرن هشتم هجري)

بخشي از نقد جديد صرف بررسي ويژگي‌هاي زبان آثار ادبي شده است. در زبان فارسي عمده پژوهش‌‌ها در زمينه زبان عرفان و زبان حماسه انجام گرفته و تاكنون الگويي براي بررسي زبان غنايي-روايي ارائه نشده است. به منظوردستيابي به يك الگو براي بررسي زبان غنايي- روايي، پنج سطح: آوايي، دستوري، محتوايي، واژگاني و بلاغي در چهارده منظومه مهم عاشقانه فارسي به شيوه استقراي تام بررسي شد. نرم افزارسيميا و فيش نگار نور3درتحليل و طبقه بندي داده‌هااستفاده شدند. نوع پژوهش تحليلي – توصيفي مي‌باشد و مي‌توان اين نتايج را حاصل اين بررسي دانست: ازحيث وزن هزج مسدس با زحافات عمدتا محذوف است. رديف فعلي مورد توجه است. مخرجگاه غالب، سايشي است. واژگان حوزه معنوي و وجدانيات، عناصر طبيعي و عناصر بزم جزء وجوه مهم اين زبان هستند.وجود فعل در اواسط ابيات يا مصراع‌ها، محذوف بودن افعال و بالتبع آن آهنگ افتان ابيات به‌چشم مي‌خورد. افزايش ضماير گسسته من و ما مي‌تواند درونگرايي منظومه‌ها را افزايش مي‌دهد. ازنظر پركاربردترين صنايع بلاغي، استعاره مصرحه مرشحه، استعاره مكنيه، تشبيه با طرفين مقيد، اضافه تشبيهي و تشبيه بليغ وجوددارد.افزايش جملات انشايي،افزايش اوصاف و اطناب، افزايش مبالغه، بسامد بالاي حضور فعال زنان و زبان زنانه و لطيف ازديگر ويژگي‌هاي اين زبان است.