وجوه معماري در تناسب با ويژگي‌هاي هستي‌شناسانه انسان در انديشه هايدگر

بيان مساله: در درازاي تاريخ معماري درباره رابطه انسان و معماري از نظرگاه‌هاي گوناگون نظرورزي شده است و بخش مهمي از نظريه پردازان معماري، توجه به انسان را به طور خاص در كانون توجه خود قرار داده‌اند، با اين حال تفاوت در نوع نگاه به انسان منجر به شكل‌گيري گونه‌هاي مختلف معماري شده است. در اين راستا اين مطالعه بر اين مبنا پايه‌ريزي شده است كه معماري به عنوان بستري براي زندگي انسان، در تناسب با نحوه بودن و زيستن او و در پاسخ به نيازهاي بنيادين او شكل مي‌گيرد؛ لذا پرداختن به كيفيت بودن انسان و ويژگي‌هاي هستي شناسانه او در جهت دستيابي به معماري در تناسب با انسان، امري ضروري مي‌باشد. بدين منظور به طور خاص به سراغ خوانش متون هايدگر رفتيم، متفكري كه نگاه متفاوتش به مقوله هستي و هنر؛ همواره مورد توجه اهالي هنر و معماري بوده است. انديشمندي كه به طور خاص پرسش از هستي انسان را مطرح مي‌كند و در پژوهشي انضمامي به آن پاسخ مي‌دهد.سوال تحقيق: اين پژوهش بناي آن را دارد كه به اين دو پرسش پاسخ دهد. ويژگي‌هاي هستي شناسانه دازاين از نگاه هايدگر چيست؟ و معماري در تناسب با بنيان‌هاي هستي شناسانه دازاين از نگاه هايدگر چه وجوهي دارد؟اهداف تحقيق: تحليل هستي شناختي دازاين، به دليل نگاه خاص هايدگر به انسان در يك بستر كاملاً انضمامي مورد توجه اين پژوهش بوده است. در اين مقاله بناي آن را داريم كه با طرح مجدد ديدگاه هايدگر در باب انسان، قابليت‌هاي معماري در تناسب با آن ويژگي‌ها را مورد نظر قرار دهيم.روش تحقيق: اين پژوهش در قالب يك رويكرد كيفي،‌ و با استفاده از پايه‌ي نظري هرمنوتيكي، به تفسير متون هايدگر در باب انسان پرداخته است. بر اين مبنا در يك مطالعه كتابخانه‌اي به فهم و معنا دهي به خوانش هايدگر از ويژگي‌هاي هستي شناسانه انسان پرداختيم و سپس با صورت بندي و ايجاد نظم و انسجام منطقي ميان مطالب، وجوهي از روابط انسان و معماري را در اين نگاه مورد تأمل قرار داديم.مهم‌ترين يافته‌ها و نتيجه‌گيري تحقيق: معماري از منظر اين پژوهش و در تناسب با ويژگي‌هاي هستي شناختي انسان از نگاه هايدگر، بايد بستري براي پاسخگويي به به پنج مفهوم پويايي، تداوم، تأمل، همدلي و هويت باشد.