اثربخشي مشاوره گروهي با رويكرد عقلاني ـ هيجاني (REBT) بر الگوي ارتباطي، صميميت و سبك‌هاي حل تعارض در كاركنان متأهل نيروهاي نظامي با علائم افسردگي شديد

هدف از اين پژوهش، تعيين اثربخشي مشاوره گروهي با رويكرد عقلاني ـ هيجاني (REBT) بر الگوي ارتباطي، صميميت و سبك‌هاي حل تعارض در كاركنان متأهل نيروهاي نظامي با علائم افسردگي شديد بود. جامعه آماري پژوهش شامل كاركنان مرد متأهل با علائم افسردگي شديد در 6 ماهه دوم سال 1400 بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس، تعداد 30 نفر انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. براي شناسايي كاركنان مرد متأهل نيروهاي نظامي با علائم افسردگي شديد، پرسش‌نامه افسردگي (بك و همكاران، 1996) در ميان 450 نفر توزيع و 30 نفر با نمرات بالاتر از 29 در پرسش‌نامه افسردگي و با تشخيص نشانه‌هاي افسردگي ازطريق مصاحبه باليني انتخاب شدند. براي جمع‌آوري اطلاعات از پرسش‌نامه‌هاي الگوي ارتباطي زوجين (كريستنس و سولاواي، 1991)، پرسش‌نامه صميميت زناشويي (تامپسون و واكر، 2002) و پرسش‌نامه سبك‌هاي حل تعارض زوجين (رحيم، 1983) استفاده شده است. بر روي گروه آزمايش در 8 جلسه 90 دقيقه‌اي، رويكرد عقلاني ـ هيجاني اجرا و جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده شد. نتايج نشان داده است كه مشاوره گروهي با رويكرد عقلاني ـ هيجاني (REBT) بر الگوي ارتباطي، صميميت و سبك‌هاي حل تعارض در كاركنان متأهل نيروهاي نظامي با علائم افسردگي شديد اثربخش است (p 0/05).