اثربخشي آموزش شفقت به خود بر انعطاف‌پذيري شناختي، تاب‌آوري و دشواري در تنظيم هيجان در مجروحان نيروهاي مسلح جنگ تحميلي

هدف از اين پژوهش، تعيين اثربخشي آموزش شفقت به خود بر انعطاف‌پذيري شناختي، تاب‌آوري و دشواري در تنظيم هيجان در مجروحان نيروهاي مسلح جنگ تحميلي و جامعه آماري پژوهش شامل مجروحان جنگ تحميلي نيروهاي مسلح، مراجعه‌كننده به بيمارستان‌هاي نيروهاي مسلح شهر تهران در شش ماهه دوم سال 1400 بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس، تعداد 30 نفر انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. براي جمع‌آوري اطلاعات، از پرسش‌نامه‌هاي انعطاف‌پذيري شناختي (دنيس و وندروال، 2010)، پرسش‌نامه تاب‌آوري (كونور و ديويسيون، 2003) و پرسش‌نامه دشواري در تنظيم هيجان (گراتز و روئمر، 2004) استفاده شده است. بر روي گروه آزمايش در 8 جلسه 90 دقيقه‌اي، آموزش شفقت به خود اجرا شد. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده شد. نتايج نشان داده است كه مشاوره گروهي با رويكرد شفقت به خود، بر انعطاف‌پذيري شناختي، تاب‌آوري و دشواري در تنظيم هيجان مجروحان نيروهاي مسلح جنگ تحميلي مؤثر است (p 0/05).