نقش ميانجيگري راهبردهاي مقابله‌اي در ارتباط بين تعارض كار-خانواده و سازگاري زناشويي خانواده‌هاي نظامي

سازگاري زناشويي يكي از مهمترين عوامل موثر بر بقاء و دوام خانواده مي‌باشد. بنابراين شناسايي عوامل مرتبط با آن از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. هدف پژوهش حاضر، بررسي نقش ميانجيگري راهبردهاي مقابله‌اي در ارتباط بين تعارض كار-خانواده و سازگاري زناشويي خانواده‌هاي نظامي بود. روش پژوهش همبستگي از نوع تحليل مسير بود. جامعه پژوهش كليه خانوارهاي نظامي شهر تهران در سال 1401 بود كه از بين آنها 200 نفر با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شده و به ابزار پژوهش شامل پرسشنامه سازگاري زناشويي (1976)، پرسشنامه تعارض كار-خانواده (2000) و مقياس راهبردهاي مقابله‌اي (1990) پاسخ دادند. نتايج حاصل از تحليل داده‌ها نشان داد كه تعارض كار-خانواده تاثير منفي و مستقيمي بر سازگاري زناشويي دارد همچنين راهبردهاي مساله‌مدار به شكل مثبت و راهبردهاي هيجان‌مدار به شكل منفي با سازگاري زناشويي در ارتباط است. در نهايت فرضيه اصلي پژوهش مبني بر نقش ميانجي راهبردهاي مقابله‌اي در ارتباط بين تعارض كار-خانواده و سازگاري زناشويي موردتاييد قرار گرفت و نتايج نشان داد كه راهبردهاي مقابله‌اي مساله‌مدار به شكل مثبت و راهبردهاي مقابله‌اي هيجان‌مدار به شكل منفي تاثير ميانجي در ارتباط بين دو متغير مذكور دارند و مي‌توان از نتيجه حاصل در ارتباط با زوجين شاغل براي بهبود سازگاري زناشويي استفاده كرد.