مقايسه اثربخشي آموزش گروهي مبتني بر طرحواره هاي ناسازگار اوليه و ذهن آگاهي بر اجتناب تجربي و تحمل پريشاني مورد مطالعه: در نوجوانان دختر با شاخص توده بدني بالا در خانواده هاي نظامي

اين پژوهش با هدف مقايسه اثربخشي آموزش گروهي مبتني بر طرحواره هاي ناسازگار اوليه و ذهن آگاهي بر اجتناب تجربي و تحمل پريشاني در نوجوانان دختر با شاخص توده بدني بالا انجام شد. روش پژوهش نيمه ‏آزمايشي با طرح پيش‏ آزمون، پس‏ آزمون و پيگيري دو ماهه با گروه‏ گواه بود. جامعه‌ي آماري پژوهش نوجوانان دختر با شاخص توده بدني بالا در متوسطه دوم از خانواده نظاميان در يكي از شهرك هاي نظامي شهر تهران در 1401-1400 بود كه از ميان آن‏ها با روش نمونه‏ گيري در دسترس 45 نفر انتخاب و در سه گروه 15 نفري گمارش شدند. گردآوري داده‏ ها با چك ليست اطلاعات جمعيت‏ شناختي-فرم محقق ساخته، پرسش‏نامه اجتناب تجربي (باند و همكاران، 2011) و پرسش‏نامه تحمل پريشاني (سيمونز و گاهر، 2005) صورت گرفت.توده بدني بر اساس BMI ارزيابي شد.آزمودني‏هاي هر دو گروه 8 جلسه آموزش دريافت كردند اما آزمودني‏هاي گروه گواه آموزشي دريافت نكردند. داده‏ ها، با استفاده از تحليل واريانس با اندازه‏گيري مكرر نشان داد كه در مرحله پس‏آ زمون بين ميانگين نمره كل تحمل پريشاني و ابعاد آن و نمره كل اجتناب تجربي در افراد سه گروه از نظر آماري تفاوت معناداري وجود دارد (0.05 P). اين تفاوت در مرحله پيگيري نيز از نظر آماري معنادار بود (0.05 P). نتايج آزمون تعقيبي بن‏فروني نشان داد در ميزان اثربخشي دو روش آموزش طرحواره هاي ناسازگار اوليه و ذهن آگاهي بر اجتناب تجربي تفاوت معناداري وجود ندارد (0.05 P) اما ميزان اثربخشي طرح‏واره در مقايسه با ذهن آگاهي بر تحمل پريشاني در مراحل مختلف سنجش مؤثرتر بوده است (0.05 P)