پيش‌بيني خودشيفتگي بر اساس نيازهاي خودشي، طرحواره‌هاي ناسازگار و مكانيسم‌هاي دفاعي در فرزندان نظاميان شهر تهران دانشگاه هاي تهران

اين پژوهش با هدف پيش‏بيني خودشيفتگي براساس نيازهاي خود-شي، طرحواره‌هاي ناسازگار و مكانيسم‏هاي دفاعي در فرزندان نظاميان انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف در زمره تحقيقات كاربردي-پيمايشي بود، جامعه آماري شامل تمامي فرزندان نظاميان در دانشگاه‏هاي تهران است كه تعداد 350 نفر به‏صورت هدفمند در دسترس انتخاب شدند. جهت سنجش متغيرهاي پژوهش از پرسشنامه‏هاي طرحواره‏هاي ناسازگار اوليه يانگ، شخصيت خودشيفته آدامز (NPI-16)، پرسشنامه خود-شيء آربل (2014) و سبك‏هاي دفاعي اندرز (DSQ-40) استفاده شد. داده‏هاي به‏دست آمده با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS-25 تحليل شدند. نتايج بررسي‏ها نشان داد كه نيازهاي خود-شي با به ميزان 24.2 درصد نقش معنادار بر خودشيفتگي دارد. متغير طرحواره‏هاي ناسازگاراوليه بر خودشيفتگي در دانشجويان پسر و دختر با آزمون رگرسيون چندگانه با اندازه اثر در طرحواره بريدگي/ طرد بر خودشيفتگي، 34.5 درصد و حوزه خودگرداني مختل 41 درصد، حوره محدوديت‌هاي مختل 32.8 درصد، حوزه ديگر جهت مندي 39.3 درصد و حوزه گوش بزنگي/ بازداري 38.7 درصد بر خودشيفتگي نقش دارند. نقش مكانيسم‏هاي دفاعي بر خودشيفتگي فرزندان نظاميان با اندازه اثر اين متغيرها براي متغير سبك دفاعي رشد نايافته 0.115 و براي متغير سبك دفاعي رشديافته 0.217 و براي متغير سبك دفاعي روان آزرده 0.327 به‏دست آمد. با توجه به نتايج پژوهش خودشيفتگي يك راهبرد جبران براي طرحواره‌هاي ناسازگاراوليه به شمار مي‌آيد بر اين اساس مي‌توان طرحواره‌هاي ناسازگاراوليه را يكي از سازوكارهاي مؤثر در تحول صفت شخصيتي خودشيفتگي در نظر گرفت.