بررسي نقش ميانجي گري باورهاي ارتباطي در رابطه بين انتظارات زناشويي با كيفيت زندگي زناشويي در خانواده هاي نظامي

هدف پژوهش حاضر، بررسي نقش ميانجي گري باورهاي ارتباطي در رابطه بين انتظارات زناشويي با كيفيت زندگي زناشويي در خانواده هاي نظاميبود. روش پژوهش همبستگي از نوع تحليل مسير بود. جامعه پژوهش خانوارهاي نظامي شهر تهران در سال 1401 بود كه از بين آنها 204 نفر با روش نمونه‌گيري در هدفمند انتخاب شدند. ابزار پژوهش حاضر را پرسشنامه انتظارات زناشويي اميدوار و همكاران (1387، پرسشنامه كيفيت زناشويي باسبي، كران، لارسن و كريستنسن(2005) و باورهاي غيرمنطقي در زندگي زناشويي ايدلسن و اپستين (1981) تشكيل دادند. نتايج حاصل از تحليل داده‌ها شان مي‌دهد اثر مستقيم انتظارات زناشويي (0.41-=β) و باورهاي ارتباطي (0.36-=β) بر كيفيت زندگي مورد تأييد قرار گرفت( 0.05P ) و انتظارات زناشويي بر باورهاي ارتباطي (1.05=β) اثر مستقيم دارند( 0.05P ). همچنين اثر غيرمستقيم انتظارات زناشويي (0.38-=β)بر كيفيت زندگي زناشويي زوجين نظامي در سطح 0.05 معني‌دار است. بنابرين نتايج پژوهش حاكي از برازش مطلوب مدل تحليل مسير نقش ميانجي گري باورهاي ارتباطي در رابطه بين انتظارات زناشويي با كيفيت زندگي زناشويي در خانواده هاي نظامي است.