اثر بخشي طرحواره درماني بر كاهش تحمل پريشاني در زنان داراي همسر نظامي

مطالعه حاضر با هدف تعيين اثربخشي رويكرد طرحواره درماني بر كاهش تحمل پريشاني زناشويي در زنان داراي همسر نظامي صورت گرفت. بدين ‌‌منظور از شيوه گروه درماني با روش تحقيق نيمه آزمايشي به شيوه ي پيش آزمون-پس آزمون با گروه آزمون و گواه استفاده گرديد. جامعه آماري پژوهش ، شامل كليه زنان داراي همسر نظامي ساكن در منطقه 1 شهر تهران كه به مراكز مشاوره و روان شناسي خانواده هاي نظامي مراجعه نموده اند. در اين تحقيق، از مراكز مشاوره و روان شناسي ويژه خانواده هاي نظامي در سطح شهر تهران به عنوان گروه نمونه گيري انتخاب شد. با توجه به معيارهاي ورود به نمونه نهايتا 32 نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفي در گروه هاي آزمايش و گواه (16 نفر براي گروه آزمايش و 16 نفر براي گروه گواه) گمارش شدند. جلسات طرحواره درماني براساس پروتكل طرحواره درماني همتي ثابت، نوابي نژاد و خلعتبري (1395) بود كه حدود 8 جلسه درماني بود. جهت تعيين ميزان تحمل پريشاني شركت كنندگان در رابطه زناشويي در مراحل پيش و پس آزمون از پرسشنامه تحمل پريشاني سيمونز و گاهر (2005) استفاده شد. جهت تجزيه و تحليل داده ها از ميانگين و انحراف استاندارد و براي تعيين اثر بخشي مداخله از آزمون تحليل كواريانس استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده از نرم افزار spss 20 استفاده شد. سطح معني داري در اين تحقيق، 0.05 تعيين شد. نتيجه كلي تحقيق نشان داد كه طرحواره درماني بر كاهش تحمل پريشاني در زنان داراي همسر نظامي تاثير دارد