اثربخشي مواجهه‌ درماني روايتي بر بهبود علائم پس‌آسيبي، واكنش‌پذيري بين‌فردي و عواطف منفي در جانبازان مبتلا به اختلال استرس پس از ضربه: يك مطالعه آزمايشي مورد منفرد

يكي از رايج ترين آسيب هاي ناشي از جنگ، ابتلا افراد به اختلال استرس پس از سانحه است. هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي مواجهه‌ درماني روايتي بر بهبود علائم پس‌آسيبي، واكنش‌پذيري بين‌فردي و عواطف منفي در جانبازان مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه مي باشد. روش اين پژوهش يك مطالعه تك آزمودني و از نوع AB بود. جامعه آماري را جانبازان مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه كه در بيمارستان روانپزشكي صدر شهر تهران درسال 1400بستري بوده اند، تشكيل دادند. 4 شركت كننده با گمارش تصادفي انتخاب شدند كه 3 نفر در گروه آزمايش و 1 نفر به عنوان فرد كنترل مشخص شدند. اجراي مداخله به صورت هفتگي و به مدت 8 جلسه 45 دقيقه اي برگزار شد. در اين پژوهش از ابزار هاي، پرسشنامه مي سي سي پي، مقياس عواطف منفي DASS- 21 و مقياس واكنش پذيري بين فردي استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده ها از تحليل نموداري، درصد بهبودي باليني و شاخص تغيير پايا استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه درصد بهبودي باليني معنادار براي هر سه آزمودني بالاي 50 درصد و شاخص تغيير پايا در هر سه آزمودني بيشتر از 1.96 مي باشد و يافته هاي تحقيق نشان داد كه تفاوت معناداري بين ميانگين برآورد شده‌ي نمرات پس‌آزمون علائم پس آسيبي، واكنش پذيري بين فردي و عواطف منفي در بين دو گروه آزمايش و گواه وجود دارد. ازاين مداخله ي درماني در جهت بالا بردن سطح عملكرد و كاهش عواطف منفي افراد مبتلا به اختلالات تروما مي توان استفاده كرد.