پيش بيني گرايش به اعتياد بر اساس خردمندي با واسطه گري اميدواري در سربازان

هدف: هدف اصلي اين پژوهش پيش‌بيني گرايش به اعتياد بر اساس خردمندي با واسطه‌گري اميدواري در سربازان بود. روش: پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي با استفاده از مدل‌يابي روابط ساختاري بود. جامعه آماري اين پژوهش متشكل از كليه سربازان وظيفه در حال خدمت در يكي از پادگان‌هاي نظامي شهر تهران بود كه از اين بين 237 نفر با تحصيلات ديپلم به شيوه نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و در پژوهش شركت كردند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه گرايش به اعتياد زرگر (1385)، پرسشنامه سه بعدي خردمندي آردلت (2003) و پرسشنامه اميدواري اشنايدر (1991) بود. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخه 26 و نرم افزار ايموس نسخه 20 استفاده شد و آزمون فرضيه‌ها به روش معادلات ساختاري انجام گرفت. يافته: با توجه به آماره‌هاي آزمون و معني‌داري بدست آمده (0.05 P) در اين پژوهش، متغير خردمندي بر متغير ملاك يعني گرايش به اعتياد سربازان (414.0-= β) اثر معني‌داري دارد و همچنين متغير اميدواري (259.0- = β) در پيش‌بيني گرايش به اعتياد بر اساس خردمندي به عنوان متغير ميانجي نقش معني‌داري ايفا مي‌كند. نتيجه گيري: نتايج به دست آمده نشان مي‌دهد كه مي‌توان جهت پيش‌بيني گرايش به اعتياد سربازان بر متغيرهاي روانشناسي مثبت مانند خردمندي و اميدواري اتكا نمود و با توجه به نقش محافظت كننده اين متغيرها به نظر مي‌رسد مي‌توان بر تقويت و ارتقاي سطح خردمندي و اميدواري جهت پيشگيري از گرايش به اعتياد تاكيد نمود.