كنترل زيستي Alternaria solani به وسيله مخمرهاي اپيفيت گوجه‌فرنگي و بررسي برخي از مكانيسم‌هاي بيوكنترلي آن‌ها

بيماري لكه موجي يا سوختگي زودرس (با عامل قارچي Alternaria solani Sor) يكي از عوامل محدود كننده توليد گوجه فرنگي به شمار مي آيد و مطالعات مختلف نشان داده كه مخمرها داراي توانايي بالقوه براي كنترل زيستي اين بيماري مي باشند. هدف از مطالعه حاضر بررسي اثر آنتاگونيستي مخمرهاي اپيفيت گوجه فرنگي بر مهار رشد قارچ A. solani و همچنين بررسي برخي مكانيسم هاي بيوكنترلي آن ها در شرايط آزمايشگاهي مي باشد. بدين منظور توانايي بيوكنترلي 17 جدايه مخمر اپيفيت ميوه گوجه فرنگي عليه قارچ بيمارگر A. solani مورد ارزيابي قرار گرفت و بر اساس نتايج، 15 جدايه موفق به مهار رشد  A. solani شدند. به منظور ارزيابي ميزان مهار پوسيدگي ناشي از قارچ A. solani بر روي ميوه گوجه فرنگي، بررسي هايي در شرايط پس از برداشت انجام گرديد. نتايج حاصل از كاربرد جدايه ها در آزمايشگاه نشان داد كه دو جدايه از گونه Aureobasidium pullulans (N4 و N3) با مهار پوسيدگي بالاي 85 درصد، موثرترين جدايه ها بودند. همچنين نتايج مطالعه بر روي مكانيسم هاي بيوكنترلي نشان داد كه تمام جدايه هاي بررسي شده به غير از جدايه هاي N14 و N15 با توليد متابوليت هاي فرّار به طور معني داري از رشد قارچ A. solani جلوگيري كردند. بررسي توانايي جدايه ها در توليد آنزيم ها، توليد سيدروفور و تشكيل بيوفيلم نشان داد كه پنج جدايه قادر به توليد پكتيناز، چهار جدايه قادر به توليد آميلاز و پنج جدايه قادر به توليد پروتئاز بودند. همچنين پنج جدايه قادر به توليد سيدروفور و هفت جدايه قادر به تشكيل بيوفيلم بودند. به طور كلي بر اساس نتايج اين پژوهش، گونه (N3 و N4) A. pullulans داراي پتانسيل بالايي در مهار قارچ  A. solani بوده و گزينه مناسبي براي كنترل بيماري هاي پس از برداشت گوجه فرنگي مي باشد.