روند پژوهي راهبرد جنگ رواني و تهديد نظامي اسراييل عليه برنامه ي هسته‏ اي ايران (از افشاي برنامه تا پايان مذاكرات برجام)

برنامه ي هسته‏اي ايران طي دو دهه به نگراني اصلي امنيت ملي اسراييل تبديل شده است. در مقابل، تل‏آويو راهبردي چندوجهي را به منظور توقف فعاليت‏هاي هسته‏اي كشورمان طراحي كرده كه يكي از مهم‏ترين اجزاء آن، جنگ رواني پيچيده از تابستان 2002(افشاء فعاليت‏ها) تا جولاي 2015(امضاي توافقنامه برجام) بوده است. اين مقاله بر آن است تا با استفاده از روش روندپژوهشي به فهم شيوه چندوجهي جنگ رواني در بازه مزبور بپردازد و توصيه‏هايي را براي تقابل با آن ارائه دهد. پرسش اساسي آن است كه جنگ رواني اسراييل عليه برنامه اتمي ايران از چه ويژگي‏هاي خاصي برخوردار است؟ فرضيه اصلي آن است كه جنگ رواني اسراييل عليه برنامه اتمي ايران با هدف متاثرسازي مقامات تهران و واشنگتن از طريق جدي جلوه دادن سناريوي حمله نظامي عليه تأسيسات اتمي ايران، طراحي شده است. اساسي‏ترين درون‏مايه اين دوره، دامن‏زدن به نگراني‏ها درباره خطرات پرونده هسته‏اي ايران است؛ دومين بن‏مايه، تأكيد بر ساير تهديداتِ نظام سياسي ايران خصوصا سياست‎ تهاجمي آن شامل مشاركت در فعاليت‏هاي تروريستي و فعاليت‏هاي دامنه‏دار در گسترش موشك‏هاي دوربرد است؛ سومين موضوع، تهديد حمله به تأسيسات هسته‏اي ايران در خلال سالهاي 2010 تا 2012 است ؛و چهارمين مولفه از 2013 به بعد، جنگ رواني عليه مذاكرات هسته‏اي ميان ايران و قدرت‏هاي جهان است كه نهايتا زمينه خروج ترامپ از برجام را فراهم آورد. بخش دوم مقاله به ارزيابي چالش‏هاي تل‏آويو در عملياتي كردن راهبرد جنگ رواني خود عليه فعاليت‏هاي هسته‏اي ايران خصوصا تحت تاثير تجربه مذاكرات هسته‏اي و امضاي برجام مي‏پردازد و نهايتا برخي اقدامات مقتضي متقابل توصيه شده است.