واكاوي جهت گيري و پيامدهاي سياست خارجي ايران طي سال هاي(1392 – 1384) از منظر مدل تصميم گير

سياست خارجي مي تواند يك استراتژي و يا برنامه اي از فعاليت ها تعريف شود كه توسط تصميم گيران يك كشور در برابر كشورهاي ديگر و يا نهادهاي بين المللي انجام شده تا به اهدافي كه به نام منافع ملي آن كشور خوانده مي شود، برسند. سياست خارجي ايران طي سالهاي 1384-1392 را مي توان يكي از چالش برانگيزترين دوره ها در مناسبات بين المللي ايران ناميد. به طوري كه غلبه گفتمان اصولگراي عدالت محور ، پيامدهاي عملي و رفتاري مشهودي در پي داشت، تا آنجا كه سياست خارجي ايران تهاجمي شد و نسبت به آمريكا و غرب به مرز تقابل رسيد؛ تقابلي كه در پرونده هسته اي ايران كاملا مشهود بود. تاكنون پژوهش هاي بسياري براي تحليل سياست خارجي ايران در اين دوره صورت گرفته كه بيشر واقع گرا و بعدا سازه انگاري و انتقادي بوده است. هدف پژوهش حاضر اين است تا از منظري متفاوت يعني از منظر نظريه تصميم گير، مهمترين عامل تاثيرگذار بر جهت گيري و پيامدهاي سياست خارجي ايران را به عنوان مسئله اصلي مورد واكاوي قرار دهد. در همين راستا اين مقاله با يكارگيري روش تحليلي و توصيفي بر اين فرض استوار است كه شخصيت و ويژگي فكري و ادراكي تصميم گير مهمترين عامل تاثيرگذار بر نحوه تصميم گيري و نتايج تصميم سياست خارجي بوده است. به عبارتي جهت ها و پيامدهاي سياست خارجي دولت نهم و دهم بيشتر از هر عاملي به شخصيت و ادراك تصميم گيرندگان اصلي آن دولت بر مي گردد.