فضاي همگاني شهري اجتماع‌محور در انديشۀ آرمان‌شهري طالبوف

شهرها داراي نظامي هستند كه آهنگ سريع تغييرات موجب عدم تعادل ساختارهاي اجتماعي، اقتصادي، مديريتي و فضايي در آن‌ها شده است و نمود بيروني اين گسست‌ها در فضاهاي همگاني به چشم مي‌خورد. فضاهاي همگاني به‌عنوان شاخصي براي تنوع زيستي شهر عمل مي‌كنند كه برنامه‌ريزي براي توسعه پايدار در آن‌ها مي‌تواند نقطۀ عطفي در پيشرفت و حل مسائل گستردۀ شهري به شمار آيند. هدف پژوهش حاضر بررسي فضاي همگاني اجتماع‌محور در انديشۀ آرمان‌شهري طالبوف و تطبيق ديدگاه او با صاحب‌نظران حوزه‌هاي جامعه‌شناسي و شهري جهت دستيابي به راهبردي مؤثر براي داشتن فضاهاي همگاني پايدار است. روش تحقيق اين مطالعه توصيفي-تحليلي با رويكرد كيفي و هدف آن بنيادي، با استراتژي پسكاوي است كه در پارادايم تفسيرگرايي قرار دارد. جمع‌آوري اطلاعات به شيوۀ كتابخانه‌اي و نظري صورت پذيرفت و درنهايت به تحليل محتواي پژوهش با استفاده از نرم‌افزار اطلس‌تي، پرداخته شد. نتايج حاكي از آن است كه انديشه‌هاي طالبوف آرمان‌گرا و نظريه‌پردازهاي واقع‌گرا در ابعاد مديريتي، اجتماعي و اقتصادي، بسيار مشابه است. در بعد بصري، طالبوف نگاهي دقيق‌تر به مسائل زيبايي‌شناسي دارد. او دين و مذهب را از اصلي‌ترين اصول پايداري يك ملت و شهر مي‌داند كه ديگران تنها به وجود اين بعد اشاره نموده‌اند. طالبوف و ديگر نظريه‌پردازها معتقد هستند اگر اين ابعاد پنج‌گانه، به‌طور هماهنگ با يكديگر، در فضاهاي همگاني اجرا شوند، موجب موفقيت و پايداري آنها و در پي آن پيشرفت و بهبود شهرهاي امروزي خواهد شد.